Fusion Voyages

Holloee Poloy - The Big Beat (1990) [polish fusion]

2011-12-17T19:19:00.000+01:00

Today just a short note. Polish fusion of... rock, progressive, electronic music, fusion/funk and God know what else.

Joni Haastrup - Wake Up Your Mind (1978) [afro-funk] -1st time on CD!!!

2011-12-15T12:06:00.001+01:00

Sometimes I seem to have great luck. Just few months after I'd heard about this solo record of Joni Haastrup, the legendary Nigerian keyboardist, vocalist, drummer and producer, I got in my hand the totally fresh CD issue. Yeah, issue without "re" - the first ever.

What can I say - this is the true, deep Africa-funk. Sometimes I'm getting bored with all this USA disco stuff, LP's where half of tracks are slow ballads and jazz-funk that lacks groove.

Funky, but typical for afro music, bass lines, rich percussion background, funky horns and guitar licks, fine vocals with African flavour.

Only thing I ain't happy about it's the type of release - vinyl replica with absence of any kind of cd protecting sleeve and even a small insert with the list of musicians. Really the Sound Way Records doesn't realise that this is the first historic issue and there's also so many to tell about Joni? And way even make a vinyl replica if they're simultaneously releasing the reissue orignal LP :)?

Joni Haastrup - Wake Up Your Mind (1978)

Tracks:
1. Free My People
2. Greetings
3. Wake Up Your Mind
4. Champions & Superstars
5. Do the Funkro
6. Watch Out

Musicians:
Joni Haastrup - vocals, keyboards, percussion
Jake Sollo - guitar
Raph Brothers - horns
Stephen Lipson - guitar solo (3,4,6)
Root Jackson, Angie - vocals (3)
Gasper Lawal - african drums

Soft Machine - NDR Jazz Workshop 1973, COMPLETE!!!

2011-06-26T13:43:00.004+02:00

Last year release with CD (audio) and DVD (video!). Fresh and good! This is the live performance from the Jazz Workshop in Hamburg, Germany. The band perform mostly the tracks from their "Six" live LP and this period in general.

On the on hand this gig doesn't have so much flow as "Six", but on the other - this is an another view on this very fine music.

The concert consist of two sets. First played only by Soft Machine, in the second SM is joined by guitarist Gary Boyle (best know from Isotope) and saxophonist Art Themen. It surely give the band a positive kick and greatly conect the typical SM groove with the power of electric jazz.

As I guess, only on my blog you will find the complete concert. The material was too long for the CD and part of it was released on DVD. I've converted the DVD material and here you have the complete gig. I hope you would enjoy it. And remember to support Cuneiform Records - buy this album!!!

Soft Machine - NDR Jazz Workshop (see comments)

Musicians:
Roy Babbington - bass
Karl Jenkins - oboe, soprano and tenor sax, Fender Piano, clavinet, grand piano, recorder
John Marshal - drums
Mike Ratledge - Fender Piano, Lowrey Organ

Guests:
Gary Boyle - guitar (9-18, 20)
Art Themen - soprano i tenor sax (9-18, 20)
Hugh Hopper - bass, tapeloops (19)

Tracks:
1. Fanfare (0:47)
2. All White (3:37 )
3. Link 1 (2:35)
4. The Soft Weed Factor (6:19)
5. Link 2 (2:33 )
6. 37 1/2 (6:31)
7. Link 3 (0:47)
8. Riff (3:50)
9. Down The Road (10:41)
10. Link 3a (1:00)
11. Stanley Stamp's Gibbon Album (4:46)
12. Chloe And The Pirates (8:33)
13. Gesolreut (11:48)
14. E.P.V. (3:33)
15. Link 4 (3:37)
16. Stumble (6:55)
17. One Across (6:09)
18. Riff II (1:08)
19. 1983 (15:31)
20. Encore improvisation/Stumble reprise (10:52)

Soft Machine - Alive & Well: Recorded in Paris (1977)

2011-06-26T12:59:00.005+02:00

Here comes the complete edition of Soft Machine's "Alive & Well: Recorded in Paris". Complete means that there are more tracks, but this is not the complete series of concerts (recorded between 6-9 July).

Well... or not? Well, the Soft Machine after their best years wasn't in very good condition. Although "Bundles" from '75 (with brilliant Allan Holdsworth on guitar) was very promising record (yet not excellent), the '76 LP "Softs" lost the soul, the typical groove of Soft Machine. It was a fine, but soulless example of British jazzrock. The concert from '77 by its name is trying to sugest that Soft Machine hadn't died yet and it's still doing fine. But it's not.

Tottaly opposite to previous concerts, the "Alive & Well" gig is composed of a number of short pieces from the border of jazzrock and progrock. You won't here a lavish pieces with flowing Fender and Organ or saxophone. You also wouldn't be satisfied with the number of improvizations. The original LP ends with very interesting electronic studio piece "Soft Space", but it doesn't fit to this album at all.

Fortunatelly the expanded version is far more interesting as it adds about 46 minutes of live material with some fine cuts from "Softs" (The Tale of Taliesin, Songs of Aeolus). The drive of Etheridge's guitar and Marshall drumming is great! Still, 40 minutes isn't that much you would expect from a double CD (each disc has 80 minutes of space!), when there are tapes from four days of recordings! But I'm not sure if I want to hear more then the music included - SM without Ratledge, saxophone and this Canterbury feeling wasn't the same. This '76-'77 fusion surely do have awesome guitar solos but it lacks interesting compositions. Better listen 100 time to early solo LP's of Al Di Meola.

Soft Machine - Alive & Well: Recorded in Paris (see comments)

Musicians:
John Marshall - drums, percussion
Karl Jenkins - piano, eelctric keyboards, synthesizer
John Etheridge - acoustic and electric guitars
Ric Sanders - violin
Steve Cook - bass guitar

Tracks:

CD1
1. White Kite (3:00)
2. Eos (1:22)
3. Odds Bullets and Blades pt I (2:18)
4. Odds Bullets and Blades pt. II (2:33)
5. Song of the Sunbird (1:24)
6. Puffin' (1:18)
7. Huffin' (5:12)
8. Number Three (2:25)
9. The Nodder (7:13)
10. Surrounding Silence (4:04)
11. Soft Space (8:17)

CD2
1. K's Riff (4:41)
2. The Nodder (7:12)
3. Two Down (2:26)
4. The Spraunce (6:26)
5. Song of Aeolus (3:40)
6. Sideburn (7:43)
7. The Tale of Taliesin (8:08)
8. Organic Matter/One Over The Night (5:54)
9. Soft Space Part One [Edited version] (5:41)
10. Soft Space Part Two [Disco version] (4:15)

Fermáta - Fermáta (1975)

2011-03-28T22:41:00.003+02:00

This is a fusion pearl, a small masterpiece - mainly because Slovakian musicians hadn't tried to copy western jazzrock band like Mahavishnu or Return To Forever. This is their own style, that mixes jazzrock groove, with european instrumental progrock and a bit of electronic avant-garde.

However it starts with an rather easy-listening power-progrock piece, the magic comes with each next piece. The "Rumanian Rhapsody" quicly turns into "Perpetuum II" with enigmatic, electronic-noise and kalimba-like Fender Piano intro. I like also very much the tune of guitar and keyboards - check out the solos rocking in the "Waltz for godmather". In fact - check the whole album!

Fermáta - Fermáta (1975)

Musicians:
Frantisek Griglak - guitar
Tomas Berka - electric piano, synthesizer, organ, piano
Anton Jaro - bass, percussion
Peter Szapu - drums, percussion

Tracks:
01. Rumunská Rapsódia [Rumanian Rhapsody] (5:51)
02. Perpetuum II (10:26)
03. Postavím Si Vodu Na čaj [I'll put on water for tea] (4:20)
04. Valčík Pre Krstnú Mamu [Waltz for godmather] (7:02)
05. Perpetuum III (11:42)

Kraan - Kraan (1972) [krautrock, +4]

2011-03-26T11:45:00.005+01:00

This German band, known mainly from their fusion/progressive albums, had a very, very, very psychedelic begining. A mean - VERY! In fact their debut album is one of my absolutely favourite psycho-rock.

The rough sound of traditional power-trio unit (guitar, bass, drums) is enriched with the sound of saxophone. Mix high reed notes with some effects, rock groove and middle east flavour! Yes their music is a brilliant example of long, trans rock jams where you won't here the crazy show of guitar improvizations, but the growing atmosphere of groove with Arabian details.

And it really comes to your mind in a second. You don't need to prepare yourself anyhow. Just click Play and here it comes!

Kraan - Kraan (1972)

Tracks:
01. Sarah's Ritt Durch Den Schwarzwald (6:23)
02. M.C. Escher (6:13)
03. Kraan Arabia (9:54)
04. Head (18:34)
05. Sarah Auf Der Gänsewies' (2:01)

Bonus tracks:
06. Sarah's Ritt Durch Den Schwarzwald (Demo 1971) (5:56)
07. M.C. Escher (Demo 1971) (6:30)
08. Head (Demo 1971) (13:56)
09. Sarah Auf Der Gänsewies' (Demo 1971) (2:12)

Musicians:
Peter Wolbrandt - guitars, vocals, percussion
Hellmut Hattler - bass
Johannes A. Pappert - sax, percussion
Jan Fride - drums, congas
Guest:
Romi - organ (on tracks 2 & 4)

Gato Barbieri - Tropico (1978)

2011-02-22T15:08:00.004+01:00

Gato (The Cat) is one of the most important and most interesting saxophonists of XX century. His career began in the American circle of avant-garde musicians, recording for ex. "Symphny for Improvizers" with Don Cherry, some stuff with Pharoah Sanders and Oliver Nelson.

As soon as he made his name well-know, he begun a solo career. Aport from other horn blowers, he turned to the unique mixture of jazz and latin sound. However it wasn't a smooth-moode music fill of pop-overs like Sergio Mendes or picturesque-library music of Antonio Carlos Jobim. He had chosen the way a bit simillar to Santanas - a raw, dirty latin sound. The climax of this episode were in between 1971 and 1975. Beautiful latin compositions with rich percussion background were highly contrasting with his screaming sax.

After 1975 Gato started to soften his music and it started to be more accesible for average jazz lovers. It doesn't mean that it gone commercial and bad! The "Tropico" album is the best example.

With interesting synthesizer themes, orchestra arrangment and soft, deep, funky bass lines the music is quickly getting on a jazz/funk groove and filled with Gato's solos. What I like about this album are the compositions. They ain't a pop-charts hits, soulless disco pieces. Second thing is the lenght of the tracks. Long and satisfying! Check also the "Latin Lady" - over 8-minutes piece with Carlos Santana.

Well, don't miss it. Fans or funky jazz will be delighted and also jazz lovers shouldn't been dissapointed. Sorry that I couldn't deliver the bonus track and full artworks but those b****s that stands behind "Originals" series forgot about adding one track and picture from the LP sleeve.

Gato Barbieri - Tropico (1978)

Tracks:
1. Poinciana (Song Of The Tree)
2. Latin Lady
3. Odara
4. She Is Michelle
5. Where Is The Love
6. Evil Eyes (Gato Barbieri)
7. Bolero

Musicians:
Gato Barbieri - Tenor Sax
Eddie Watkins - Bass
Leon "Ndugu" Chancler - Drums
Eddier Martinez & John Barnes - Keyboards
Greg Porée & Melivn "Wah Wah" Warson - Guitars
Carlos Santana - Guitar on "Latin Lady"
Bill Summers - Percussion & Congas
Armando Peraza - Bongos
Jose "Chepito" Areas - Timbales
"The Waters" - Oren Waters, Luther Waters, Julia Tillman and Maxine Willard - Background Vocals
Lani Hall - Vocals on "Odara"

Bobby Hutcherson - Head On (1971) [+3 bonus tracks]

2011-01-30T18:55:00.005+01:00

How a sarcastic title. Bobby surely got his head on right place, but the head of listener is blowing up!

Bobby Hutcherson is one of the best jazz vibraphonist, however he had never got a proper place in music history. He began playing in early 60s and his career was growing steadily - he played with such musicians like Eric Dolphy, Archie Shepp Jackie McLean, Tony Williams, Herbie Hancock, Grant Green or Dexter Gordon. His first solo album was "Dialogue" in '64 and each year he had recorder better album with modern hard-bop atmosphere.

In year 1969 he begun to change the directions of his music with an album titled "Now!". To the typical hard-bop band he had added vocalists, which was quite rare among those jazz-circles, and also a guitarist who plays harsch scarce riffs.

From 1969 to 1971 Bobby made quite an evolution. "Head On" is absolutely amazing album! It's an ideal balance between jazz and avant-garde. It's hard to compare those riginals compositions to sometinh else. You will find there a bit of hard-bop elements, avant-garde jazz like Chick Corea and his Circle or A.R.C..

Don't be mislead by the first track. The peaceful introduction is far different from things that will happen next. Dynamic "Many Thousand Times" is set in post-coltrane atmosphere with fierce drumming in background, marimba, sax trumpet, double-bass solo and Fender piano. Personaly I love the situation when Fender is doubled with viraphone or similar instrument.

The piece "Mtume" is an outstanding soft free-jazz tribute to this fantastic percussionist. Fans of early Mtume recordings will surely find here the atmosphere from hist "Rebirth Cycle" LP. Album ends with intriguing, not-so-hard-bop "Clockwork of Spirits".

Very fortunally the CD reissue features 3 bonus tracks that last for more than 40 minutes! They're really fantastic addition to the rest of the music. You will there something from "Bitches Brew" atmosphere, but it isn't an copy or even an album inspired by Miles Davis. Just... try it!

Bobby Hutcherson - Head On (1971)

Tracks:
1. At The Source (8:18)
2. Many Thousands Gone (11:15)
3. Mtume (8:23)
4. Clockwork Of The Spirits (7:16)
Bonus tracks:
5. Togo Land (15:40)
6. Jonathan (9:51)
7. Hey Harold (17:40

Musicians:
Bobby Hutcherson - vibes, marimba
Harold Land - tenor sax, flute
Oscar Brashear - trumpet, flugelhorn
Todd Cochran - piano
William Henderson - electric piano
and many more (see booklet)

Ginger Baker & Salt - Live in Munich, Germany 1972

2011-01-24T19:57:00.004+01:00

One more time (and not last!) - something from African rhythms. Some of you could be surprised. Ginger Baker, the drumer of blues-rock Cream has anything to do with African music? Yes, he did!

I don't know what were the roots of Gingers fascination to the black African rhythm. But we can here his love for heavy, rich drumming and long solos during the Cream period or - perfectly - on "Do What You Like" recorded in studio with Blind Faith. This over 15-minutes tracks shows clearly what was the path Ginger wanted to go. The next episode was creating a Ginger Baker's Airforce, a blues-rock big-band with Steve Winwood, Graham Bond or Rick Grech to just name a few. The interesting thing was appearence of second drumer/percussionist - Remi Kabaka from Nigeria. It wasn't just a single exception. On the other CD of Airforce - the concert from Offenbach, Germany 1970 - he also hired black percussionist - Speedy Acquaye. No wonder that after disbanding Airforce Ginger mover to Africa.

In 1972 he passed all the way from north part of Africa to Lagos, the capital of Nigeria, to set there a recording studio. If you like this idea, you have to see the DVD Ginger Baker - In Africa. You can buy it in any music e-shop. The movie captures dozens of interesting scenes in Africa, beautiful landscapes and thing that's most exciting - live shows of African musicians and dancers, water-drum jam, Fela Kuti's band and live Ginger jams with his new band - Salt.

The good news was - you can watch DVD. The bad news now - Ginger and Salt hadn't recorded any official album! There're no recordings with studio sessions, no official live concerts. The only album that shows the great potencial of Baker & Salt is this concert in Munich I'm posting today (except those view clips from "In Africa" DVD).

Ginger Baker and Salt was an fantastic idea... but not first. The African music scene, especialy in Nigeria, was vastly inspired by US and EU rock and jazz bands. If you will catch any anthology of '70 Nigerian music you would here a lot of fantastic pieces with fuzzed guitars, Hammond organ and psychodelic atmoshpere. Ginger focused on emphasizing the rhythm. Drumming background comes to the 1st plan and is always supported with percussions. On the other hand he brought back the rich sound of Airforce. There are many sax solos, but instead of organ you will here - hot guitar licks. The third important thing is a chorus.

Music of Baker & Salt is griping, but not simple. It's not only African playing, it's not 'just' rock. There are surely some jazz elements, but you can't call it jazzrock. Original and full of power! The final track, that lasts for nearly 20 mintues, features drum battle with Art Blakley.

Ginger Baker & Salt - Live in Munich, Germany 1972

Musicians:
Line-up:
Ginger Baker - drums
Steve Gregory - tenox sax & flute
Bad Beadle - saxes
Tunde Koboje - bass
Berkley Jones - guitar
Laolu Alkins - African drums
Kehinde Lijada - vocals
Taiwo Lijada - voals

plus special guest...
Art Blakley - drums

Tracks:
Unfortunately all tracks are unnamed... I can hear only and Baker's version of "Had To Cry Today" on Track 02.

CD1 - 01-07
CD2 - 01-03 tracks (however CD marks only 2)

Manu Dibango - Electric Africa (1985) [bonus tracks]

2011-01-20T10:17:00.006+01:00

Damn, it was way too long.... highest time to bring it on!

It's particulary rare album. I found no places on the web where it could be downloaded, just one '80s African musik compilation. Time to get on with electrified afro-funk!

Manu Dibango started as jazz artist. His music was a nice fusion of American late '60s jazz, rhythm'n'blues. As he progressed he started to add some new ways of expression - like hard fuzzed guitars (compare with Ginger Baker's Salt). He also - probably - realized that his music need more typical African instruments, so he add more percussions to his sound. Also he orchestrated the music with use of more brass instruments. The effects can be heard for example on his legendary "Africadelic" album from 1972 - here we've got one of the most popular and recognizable type of Afro sound.

However the "Electric Africa" is a way diffrent album. The '80s was the decade of electronic music and more simplified electronic sound. Just to remind King Crimson or Talking Heads. Electronic music was also interesting a lot of jazzmans. Many of them started to use drum machines or Simmons drum kits, but some of them used electronics for realy orignal music. Just to name Herbie Hancock and his "Future Shock" with the first studio-recorded scrath. I don't have idea why, but electronic music often lead to colaborate with African musicians.

One of the example is the album presented today. It's no more the afrobeat/jazz, you will find there mostly simple rhythms, but somehow they are fantastic. Clear straight beat with deep bass is supported by African chorus and electronics generated by Herbie Hancock, Bernie Worrell (Parliament Funkadelic) and Bill Laswell. And Manu's sax of course. Although at the beggining it might sound unattractive, the magic comes slowly when you get into this afro/ska trans. Then you will also find how many elements from this type of music spread into pop/rock of 80s and 90s (także w Polsce).

I've got lot of luck to get this album in expanded version. Unfortunately it features on of the ugliest covers I've ever seen (no wonder - this is... uh.. Fuel 200 Records? Whoa) but it is the only one CD release with 2 bonus track.

Manu Dibango - Electric Africa (1985)

Tracks:
1. Pata Piya
2. Electric Africa
3. Echos Beti
4. L'arbre a Palabres
5. Abele Dance (bonus track)
6. Abele Dance (remix) (bonus track)

Recorded in 1985, Paris(?)

Musicians:
Manu Dibango - sax
Herbie Hancock - Fairlight CMI, Yamaha DX, piano
Bernie Worrell - Prophet 5 Synth, Fairlight CMI
Wally Badarou - Yamaha DX-7, Oberheim OB-8
Bill Laswell - DMX, Fairlight CMI
Nicky Skopelitis - guitar
Aiyb Dieng - jimbe, talking drum, cowbell
Mory Kante - kora

The Soul Makossa Gang:
Drums/percussion - Valerie Lobe, Brice Woussey
Guitar - Jerry Malekani, Vincent Nguini
Bass - Francis Mbappe
Trumpet - Segona Peter Tholo
Chorus - Sissy Dipoko, Florence Titty Dimbeng, Francis Mbappe

Produced by Bill Laswell for Material/OAO

Blue Effect (Modrý Efekt) - A Benefit of Radim Hladík (1973) [Czechoslovakian jazzrock]

2010-10-13T13:37:00.007+02:00

(Huh, it'd taken me so long to eventually write about fusion from Czech and Slovakia - sorry for that.)

What is Blue Effect? I'd started to be a late 60s rock band, with elements of blues and psychodelia - like dozens 'round the world. Briefly speaking - because of "iron curtain" (and the "curtain" worked also for things like art and music) they popularity had grew very fast. Soon they had occasion to record new things. However the leader of the group, guitarist Radim Hladik, change the character of the music focusing more in instrumental playing and soon - longer compositions-suites, also adding a full orchestra (On LP's "Nova Synteza" [New Synthesis] and "Nova Synteza 2").

After the period of playing with orchestra Hladik again changed direction to pure prog/jazz-rock. And the effect is really stunning! It's not only full of fantastic improvizations, but also this group didn't tried to copy any of western groups. It's damn original!

The LP opens with composition mind-blowing "Shoes" (re-arranged from LP "Nova Synteza 2"). Fanstatic synthesizer lead to a main, very expanded them with "singing guitar" of Hladik. Then it comes to counter-point reminding later Return To Forever, with fender, flute, hawaian guitar and next nice gutiar solo which leads to the end part of tune. Brilliant bass playing and drumming, next excellent guitar solos and also a synthesizer or keyboard solo played with probably ring modulator (sounds weird!)

"Tea-room" is a straight, repetitive tune that will get you in trans! "Jigsaw Puzzle" is one of the fine, pure jazzrock pieces with lots of energetic guitar, fender and flute soloing. Gorgeos!

The "Lost-And-Found" piece is very interesting. Surely inspired by Mahavishnu Orchestra, with guitar and violin unison, it reminds rather King Crimson from 1973-1974 period. Bad that the hadn't added a vocalist there.

The LP closes with 13-minutes "Hypertension" which is a jazzrock-suite also in type of later Return To Forever, however not organized so fantastic as pieces arranged and composed by Chich Corea.

And... that's all. What a pity they hadn't recorded a live LP of this period or a good follow up of "Benefit". There are also 2 bonus live tracks: one with fragments of "Shoes" and one with not really interesting song "Clara".

Blue Effect - A Benefit of Radim Hladík (1973)

Tracks:
1. Shoes (Boty) (10:05)
2. Tea-Room (Cajovna) (4:05)
3. Jigsaw Puzzle (Skládanka) (5:55)
4. Lost-and-Found (Ztráty a nálezy) (5:55)
5. Hypertension (Hypertenze) (12:35)
Bonus tracks on 2000 CD re-issue:
6. Armageddon (6:22)
7. Clara (4:13)

Musicians:
Radim Hladík - guitar, acoustick guitar, hawaian guitar, ring modulator
Josef Kustka - bass, violin, vocals
Lesek Semelka - synthesizer, organ, vocals
Vlado Cech - drums

Guest musicians:
Martin Kratochvil (Jazz Q Praha) - fender piano
Jirí Stivín - flute, alt sax

Space Circus - Funky Caravan (1977) [japan prog]

2010-06-20T13:20:00.006+02:00

The first album by Space Circus, though first from only 2 albums this band had recorded.

As "Fantastic Arrival" was a nice symphonic progrock/jazzrock music, Funky Caravan is totally different. It's surely inspired by likes of US jazzrock funk-fusion - stars such as Stanley Clarke, Billy Cobham or Return To Forever. There also echoes of Al Di Meola, John Abercrombie or bassist like Anthony Jackson. We've got here lot's of funky slapping bass and a rock/jazzrock oriented a bit Spanish-like guitar licks and solos. And less synthesizers :(... good there are still many fender piano chords.

What I like best about this album are surely the themes. They've created beautiful songs - "Funky Caravan" and "Alibaba" are killers. But the weak side of their playing is soloing - average and short improvisations don't go well with funky jazzrock .

There're two bonus live tracks. Not perfect sound but without audience noise. Sorry for the track "Spring Wave" - it should last for 6:49, but on my CD there is additional 5 minutes of silence (the same was on "Fantastic Arrival" - it's probably a way to separate album tracks from bonuses).

Space Circus - Funky Caravan (1977)

Tracks:
1. Alibaba
2. Network
3. African Reggae
4. Funky Caravan
5. The Way We Were
6. Spring Wave
Bonus tracks:
7. Funky Caravan - Live
8. Live (unidentified)

Musicians:
Hajime Okano - bass
Kizuku Yamagiwa - piano, keyboards (full info on scans)
Yoshikazu Ogawa - drums, percussion
Yukiano Sano - guitar

Space Circus - Fantastic Arrival (1979) [japan]

2010-06-14T21:55:00.010+02:00

Fantastic - indeed - mix of rock jazzrock and progressive rock. And also a mixture of best progrock stuff from late 70s era with elements that will be typical in 80s rock music.

What I can say more... what do you expect from Japanese prog? Everything like in UK music but "faster, bigger, better". Heavy druming and guitar playing, heavy funky-rock bass playing and slapping and - of course - dozens of brand-new, hi-end keyboards.

On the other hand - you listen without a feeling that you've heared something similar. Every fan of Andrew Latimer's Camel, US jazzrock like Mahavishnu Orchestra and Jean-Luc Ponty or more electronic/sequencer-oriented music should be very satisfied.

Note: I included some photos of most interesting materials included in my mini-lp version. You will find there details about instruments and so on.

Space Circus - Fantastic Arrival (1979)

Tracks:
01. Heavy Duty Space Dragon
02. Demon Blast
03. Acryl Dream
04. Pot People
05. The Dawn Of Aquarius Age
06. Arcadia
07. Fantastic Arrival
Bonus tracks:
08. The Dawn Of Aquarius Age - Rehersal
09. Untitled-Pot People - Rehersal

Musicians:
Yoshikazu Ogawa - drums, timpani, percussion
Yukinao Sano - guitars
Hajime Okano - bass, guitar synthesizer
Takashi Toyoda (special guest) - keyboards, violin (full details on scans)

Michał Urbaniak - Body English (1976) [jazzrock]

2010-05-20T16:48:00.009+02:00

I'm very happy to introduce to you the first CD reissue of Michał Urbaniak Fusion's "Body English" - on of his legendary USA recordings. After great Fusion III, which was released on a CD one yaer ago, the Urbaniak's UBX prepared another album.

What can I say - it's another large piece of fantastic jazzrock! Urbaniak develops his style with adding more electronic to his violin - still we can hear Polish roots (New York Polka) and his typical way of swinging.

In my opininion this album isn't as good as previous Fusion III, but still it has fantastic, original atmosphere - fantastic Urbaniak-Dudziak duo (far more interesting than collaboration between Airto and Flora), fat bass lines, lots of moog solos (oh yeah!) and fender background chords. I only miss better guest musicians.

Michał Urbaniak - Body English (1976) (with scans)

Tracks:
01. New York Polka
02. After Glow
03. Zad
04. Sevenish
05. Body English
06. Quintone
07. Lyricon
08. Satin Lady
09. Zomar Land

Musicians:
Michał Urbaniak - violin, violin synthesizer, lyricon, Farfisa organ, polymoog
Urszula Dudziak - voice, percussion, synthesizer
Harold Ivory Williams - electric piano, mini-moog
Joe Caro - guitar
Basil Fearrington - bass guitar
Steve Jordan - drums
Guests:
Bernard Kafka - voice
Earl Crusher Bennet - conga (5,8)

NOTE: As we can't be sure if all old Urbaniak's LP's will be released on CD, the best what we can do is to ensure the artist that still there is demand for his music. If you like this album - go buy it! (link to Fan.pl, best Polish music e-store).

Novalis - Sommerabend (1976) [krautrock]

2010-05-20T15:49:00.006+02:00

Sommerabend - which means "Summer Evening" - is a beautiful journey, kind of a "picture music". With a wide use o synthesizers, rich drumming and some bass and guitar chords, 4 German prog-players have built a moody summer landscapes. What's also might be interesting is that the album is inspired by German Romanticism - the name of band is a nickname of one of Romanticism novelists.

Though there is lack of extended improvizations, it's not an ambient, relaxing music, but a real progressive rock with some dramatic guitar - like Andy Latimer's from Camel - oraz symphonic arrangments that may be assosiated with Pink Floyd's "Meddle" (especially "Echoes"), Camel's "Lunar See" or SBB "Pamięć" (Memory).

Novalis - Sommerabend (1975) (with scans)

Tracks:
01. Aufbruch
02. Wunderschätze (original poem from 1789 written by Georg Philipp Friedrich Freiherr von Hardenberg a.ka. "Novalis")
03. Sommerabend:
a. Wetterleuchten
b. Am Strand
c. Der Traum
d. Ein neuer Tag
e. Ins Licht

Musicians:
Detlef Job - guitar, vocals
Lutz Rahn - keyboards (Hammond, Fender Piano, Arp?)
Heino Schnuzel - bass, vocals
Hartwig Biereichel - drums

Czech & Slovakian Jazzrock/Fusion/Progrock

2010-05-11T17:32:00.003+02:00

Recently I'm very deep in jazzrock fusion music from Czech & Slovakia (that used to be 1 country - Czechoslovakia). Each week I'm founding another beautiful and original(!) pieces. Or even whole albums.

By the beggining of this year I'd got an recommendation of Modry Efekt (later Blue Effect) - the Czech band that debuted in late 60s with blues/rock/prog with fantastic "Meditance" (Meditation) LP.

Late they turned to progrock, symphonic rock, jazzrock, electronic and other forms popular in 70s Europe. After buying a box with their discopgraphy (read about it on Prog Archives - you'll find also my review) I started to discover more and more of Czechoslovakian music (by the way - my southern neighbours). I'm sure I'll write and link some very, very good albums that will satisfy guitar-driven jazzrock and progrock lovers.

For the end - check out this one above! Another important group from Czech - Jazz Q & Martin Kratochvil (there're 2 more on my YT channel):

Funkadelic - Standing On The Verge Of Getting It On (1974)

2010-04-28T15:35:00.007+02:00

There is a lot to be written and dismythed about Funkadelic and it's co-band Funkadelic. I hope there will come time to write more about it.

What's most important - the early music of Funkadelic has little to do with the word "funk". It's post-Woodstock black rock, music developed from raw Sly & The Family Stone style to more contemporary hard-rock mixed with funk and psychodelia. Well... I don't like to put eveyrthing into precise categories - but don't expect disco funk!

After typical P-Funk dark-dope intro the album blows with energtic, rock "Red Hot Momma" and smoothly changes into 'fat' Alice In My Fantasies (though the Funkadelic favourites track to open the concert with). The hard-rock atmosphere is countered by psycho-funky "I'll Stay".

The hippie "Sexy Ways" turns to title track with really fine vocal and outstanding funk-rock guitar riffs. "Standing On The Verge" will be also a nice song on live gigs:

The album ends with over 12-minutes guitar solo - probably Eddie Hazel. Good, old-style, slow long jam.

It ain't a masterpiece - but it's damn good music to which I'll be getting back thousand times!

Funkadelic - Standing On The Verge Of Getting It On (1974)

Tracks:
1. Red Hot Momma (4:55)
2. Alice In My Fantasies (2:27)
3. I'll Stay (7:16)
4. Sexy Ways (3:05)
5. Standing On The Verge Of Getting It On (5:07)
6. Jimmy's Got A Little Bit Of Bitch In Him (2:31)
7. Good Thoughts, Bad Thoughts (12:17)
Bonus:
8. Vital Juices (3:13)
9. Standing On The Verge Of Getting It On [single edit] (5:07)

Musicians:
Bernie Worrell - keyboards, vocals
Calvin Simon - tenor vocals, congas
Clarence "Fuzzy" Haskins - vocals
C "Boggie" Mosson - bass, vocals
Eddie Hazel - lead/solo guitar, vocals
Gary Shider - rhythm/lead guitar, vocals
George Clinton - vocals
R "Tiki" Fulwood - percussion, vocals
Ron Bykowski - rhythm/lead guitar
"Shady" Grady Thomas - vocals
Ray Davis - bass vocals

Lenny White - Venusian Summer (1975)

2010-04-25T16:31:00.013+02:00

This is the recording to which I'am damn hooked since months!!!! This is the freakin' essence of fusion. You like fast-paced jazzrock? You like crazy improvizations and hot dialogues? The 60s and 70s funk style? Good, deep bass lines, fantastic drumming, dozens of "keyboard colorations"? Yes, you will find everything of those things here!
It'd been a quite shock for me. I've heard a lot od fusion things and it's hard to really stun me with something knew. Well, it did.

What to start with? Maybe with the first two funky tracks. The "Chicken-Fried Steak" is - as it's named - classical, '60s style funk played in new way. Organ of Jimmy Smith and unique bass playing of Doug Rauch (the on who played with Santana, McLaughlin and Billy Cobham) makes it really special. On the other hand the odd construction of this track differs it from traditional, simple funk.

"Away Go Troubles Down The Drain" is more '70s like funk, supported with mini-moog licks by Davis Sancious. Still fine and very original.

But do not expect the whole CD to be funky. This is 'just' a fantastic begining to the awesome rest. The most incredible part beggings with the end of A-side.

"The Venusian Summer Suite" is a jazzrock masterpiece. Sorry Mr. Clarke, sorry Mr. Corea, but most of the suites from yours solo albums are far from this one! More like in European progressive rock music suites, it begins with long electronic intro played on - huh - Emi Synths, minimoogs, ARP's, Oberheim and sequencers by four people. Amazing feeling, I can compere only with music like Brian Eno's "Apollo".
The main part is an exctining modern jazz piece, CTI-styled with fantastic, long flute solo by great Hubert Laws.

The B-side starts with 2 minutes percussion and keyboards intro leading to the "Mating drive" - hell, what the gorgeos drive it is! Marvellous, powerfull theme is continued by fantastic guitar solo by again Raymond Gomez (he played also on early Stanley Clarke's albums), a hot, hot, hot improv by great Larry Young and ends in the way that your flash will creep! The soft transition to final track is a good time to cool down before final blow.

"Prince of the Sea" is the last suite, begining with Coryell's great solo who slowly starts and gradually speeds up. His electric guitar is countered by piano and fender solo that again turn the heat on preparing for furious Di Meola's improvization. From the calm begining the title Prince metamorphose to Neptun - this is the description of this track in the booklet and I can really hear it! The whole CD ends with battle between Di Meola and Coryell - the Neptun and the powerful Sea.

Damn, it's more than good! You are warned that after hearing this CD, you will need to change you Top 10 fusion LP's.

Lenny White - Venusian Summer (1975) (with scans)

Tracks:
1. Chicken Fried Steak (4:36)
2. Away Go Troubles Down The Drain (3:33)
3. The Venusian Summer Suite (10:15):
Part 1 - Sirenes
Part 2 - Venusian Summer
4. Prelude To Rainbow Delta (1:13)
5. Mating Drive (7:44)
6. Prince of the Sea (11:39)

Musicians (full details on scans):
Lenny White - drums, keys
Doug Rauch - bass
Raymond Gomez - lead guitar & rhythm guitar
Doug Rodrigues - lead guitar & rhythm guitar
Onaje Allan - electric piano, clavinet, mellotron
Patrick Gleeson - Emi Synthesizer, ARP 2500/2600,
Larry Young - organ (5)
Jimmy Smith - organ (1)
Al Di Meola - guitar (6)
Larry Coryell (6)

NOTE: The CD is out-of-print. You'll be extremely lucky if you can catch it. It's far easier to get this album on LP by eBay.

SBB - Wolanie o brzek szkla (1977) [progrock/electronic]

2009-07-31T16:14:00.006+02:00

SBB (the name means "Szukaj, Burz, Buduj" - that can be easyli translated as "Search, Break, Build") is a the most famous Polish rock/hardrock/progrock band. They begun career in 1974* - their magical and very long rock suites was the real "taste of the West" for people living in Soviet controled part of Europe. No wonder SBB became very soon extremely popular - and not only in Poland, but also Czechoslovakia, Hungary, Easter Germany... and than in Western Europe (as I think - especialy in Germany).

"Wołanie o brzęk szkła" (Calling For A Tinkle) shows mature abilities of musicians. After many short or long free-rock jams from 1974-1975 period, their suites became more and more sharp, richly arranged with more visible ideas (still there is a modern poetry included (written by Julian Matej). Recorded after "Pamięć" and "Ze słowem biegnę do Ciebie", it's still filled with fantastic ideas. This time, it was recorded in brotherly Czechoslovakia.

The re-edition got also very fine bonus tracks. Two short pieces from "Wołanie..." sessions and dwo long jams from 1976, recorded with jazz saxophonist - Tomasz Szukalski. It's more than 40 additional minutes!

SBB - Wolanie o brzek szkla (1977)

Tracks
1. Wołanie o brzęk szkła (19:10)
2. Odejście (19:47)
Recorded 12-22.04.1977 w Mozarteum Studio, Praga (Czechoslovakia)

Bonus tracks:
3. Bitwy na obrazach (03:48)
4. Uścisk w dołku (03:38)
Recorded 12-22.04.1977 w Mozarteum Studio, Praga (Czechoslovakia)
Previously released on a single plau 1978

5. Muzykowanie latem (16:50)
6. Fikołek (14:53)
Recorded in 1976, from band's archive

Buy @ Fan.pl - POLISH / WORLDWIDE (delivery prices)

Jean-Luc Ponty - Enigmatic Ocean (1977) w/Allan Holdsworth

2009-07-28T10:36:00.003+02:00

Today next amazing recording where Allan is featuring. But this time he definitly do not plays here as a main star. The fantastic music and solos are brought also by Jean-Luc Ponty, Daryl Stuermer on 2nd guitar and Allan Zavod on keyboards. There is also Ponty's collegue from 2nd Mahavishnu Orchestra - bassist Ralphe Armstrong.

"Enigmatic Ocean" is a pure jazz-rock masterpiece, but the construction of the album is rather progrock-like. It's a full story with clear opening with "Overture" and closing with "The Struggle of the Turtle to the Sea - Part III". And everything is really floating, like the title "Enigmatic Ocean".

Beyond this you will surely find magnificent and unforgetable improvisations. "Enigmatic Ocean - Part II" is a dialogue of... 4 soloist! And it smoothly changes to very laid-back "Part III" with very creative playing by Holdsworth. Also don't miss "Mirage". Beautiful, although very sad composition with one of the most thrilling solo I've ever heard... and it's not JLP, Holdsworth and Stuermer, but Zavod - his moog is really crying here.

Jean-Luc Ponty - Enigmatic Ocean (1977)

Recorded and mixed in June & July, 1977

Tracks:
1. Overture (0:47)
2. The Trans-Love Express (3:56) - solos: Ponty, Stuermer
3. Mirage (4:51) - solos: Ponty, Zavod
Enigmatic Ocean (12:02)
4: Part I (2:20)
5. Part II (3:35) - solos: Ponty, Stuermer, Zavod, Holdsworth
6. Part III (2:24) - solos: Holdsworth, Ponty
7. Part IV (2:24)
8. Nostalgic Lady (5:20) - solos: Ponty, Holdsworth
The Struggle Of The Turtle To The Sea (13:10)
9. Part I (2:32) - solo: Zavod
10. Part II (3:33) - solo: Ponty
11. Part III (6:05) - solos: Armstrong, Stuermer, Smith, Holdsworth

Musicians:
Jean-Luc Ponty - electric violin, five-string electric violin, violectra, bells, grand piano on "Nostalgic Lady"
Allan Holdsworth - lead electric guitar
Daryl Stuermer - lead and rhythm electric guitar
Ralphe Armstrong - Electric basses (fretless on "Nostalgic Lady")
Allan Zavod - organ, synthesizer, electric piano, grand piano, clavinet
Steve Smith - drums and percussion.

Tony Williams Lifetime - Believe It (1975) w/Allan Holdsworth [rem. +2]

2009-07-23T18:08:00.008+02:00

Fantastic pure-fusion album of this GREAT drummer. After realeasing in 1969 the electrifying "Emergency!"(it seems to be a really first jazz band that added a rock elements so the first that can be called a "jazzrock bad" [but not the first fusion band]), where he was playing with debuting John McLaughlin or Larry Young, he goes avant-garde, realeased 2 more album ("Turn It Over"... I'm not able to see anything interesting here...it's really terrible) and... dissapeared. Almost - he played with other musicians but didn't lead the band anymore...

... until the breaking 1975. He was preparing to something new. There were the first sessions, called WildLife, with Jack Bruce (he played on "Emergency!") and... the brand new star in USA - Allan Holdsworth. Sessions weren't released (yes, I've got a bootleg - I'll upload it in future), Williams change a band a little bit and the final line-up was: Williams on drums, Holdsworth on guitar, Alan Pasqua on piano/clarinet and Tony Newton on bass. And so the great fusion begun...
Well, the idea wasn't fresh. It was '75, so a late time - Mahavishnu Orchestra is ending... but the music... oh boy! What's going there! They're playing really FANTASTIC, and the diamond on a crown is of course - the guitarist. Few words - Holdsworth was known on British rock and progrock scene. He played with Ian Carr's Nucleus on "Belladonna", co-founded hardrock Tempest and joined avant-garde jazz-rock-electronic Soft Machine for more than year. He revealed his incredible technique, but... the British scene was seperate from the gigantic USA market. So I guess, very little fusion fans had heard him.

Everything changes almost one night. Tha Lifetime band went to a club, were many other famous musicians also have been, and played. After this show everybody new who was Allan. The same in the studio - while Lifetime was recording, there was also George Benson recording (yes, this George Benson who has an album where he names himself "The New Boss Of Guitar"). During a break he heard Allans solo and is reported to say "What the hell is that?!" (meaning - it was so iuncredible!). Yeah, Holdsworth IS NOT a typical fusion guitarist, like many side-man's in '70. His technique is so weird, unique and unpredictable that I can compare it only to McLaughlin's.

His way of playing connected with american fusion and funk, is kicking! Don't miss it!

Tony Williams Lifetime - Believe It (1975)

Tracks:
1. Snake Oil (6:26)
2. Fred (6:44)
3. Proto-Cosmos (4:00)
4. Red Alert (4:36)
5. Wildlife (5:19)
6. Mr. Spock (6:13)
Bonus Tracks:
7. Celebration (4:00)
8. Letsby (6:35)

Musicians:
Allan Holdsworth - Electric Guitar
Alan Pasqua - Piano, Clarinet
Tony Newton - Electric Bass
Tony Williams - Drums

New album in my collection - any requests?

2009-07-23T17:57:00.006+02:00

My CD's I've bought during last months - anything interesting? I'll be happy to answer any question about the content, bonus tracks or upload it.

Peace, BS

Pierre Moerlen's Gong - Gazeuse! (1976) w/ Allan Holdsworth [aka Expresso]

2009-07-22T12:35:00.005+02:00

Anyone doesn't know what is the Gong? For those - the legendary cantenbury progrock band, formed in end of '60s by the (also legendar) Daevid Allen - wicked Australian guitarist and vocalist, who co-founded British progrock band Soft Machine, but due to some emigration problems he was forced to not come back to Britain, so he stayed in France... and so the Gong begins.

But "Gazeuse" is something far different from psychodelic, cosmic, stoned, progressive and hard rock suites played by Gong. After disbanding in middle of '70s the drummer of Gong - Pierre Moerlen - decided to lead the Gong, but not to continue its music but to play his own vision. So in 1975 Gong, know also as Pierre Moerlen's Gong, started to go in western fusion direction. First step - the "Wingful of Eyes" LP - was still progrock-oriented album, but with many ethnical and fusion elements.

"Gazeuse!" is a pure fusion! Fantastic instrumental compositions mixing fine drums and vibraphone playing with fusion bass guitar, saxophone (Didier Malherbe is a maestro!) and..... THE GREAT ALLAN HOLDSWORTH, himself. After starring with Tony Williams Lifetime in USA (2 album in 1975 and 1976) he returned to Europe to record with new Gong.

The effect of this mix is stunning. If any likes Holdsworth technique, but also a good fusion, should try this original ideas. It's full of various gongs and specific flavour I've never taste anywhere else.

Pierre Moerlen's Gong - Gazeuse! (1976)

Tracks:
1. Expresso
2. Night Illusion
3. Percolation (Part I & II)
4. Shadow of
5. Esnuria
6. Mireille

Musicians:
Mireille Bauer - Vibraphone (1,2,4), Marimba (1,3,5), Glock (5), Toms (4)
Mino Cinelou - Congas (1,4,5), African Bell-Gong (2,4), Cuica, Triangle, Maracas (3), Talking Drum, Temple Blocks (4)
Allan Holdsworth - Electric Guitar, Acoustic Guitar, Violin, Pedal Steel Guitar (3)
Didier Malherbe - Tenor Sax, Flute (5)
Benoit Moerlen - Vibra
Pierre Moerlen - Drums, Vibra (3), Marimba (3), Timpani (3), Glock (3)
Franciz Moze - Fretless Bass, Gong (3), Acoustic and electric piano (5)

Michal Urbaniak - Fusion III (1975) [First time on CD]

2009-07-21T11:37:00.008+02:00

I'm very happy to present a fantastic jazzrock album of a great Polish violinist - Michal Urbaniak. The one who managed to make a career in USA, founded with Billy Cobham "The Glass Menagerie", discovered the talent of Marcus Miller and played with Miles Davis on "Tutu" (while searching appropriate musicians for this recording Miles heard one time Urbaniak and is reported to have said "Get me this fucking Polish fiddler, he's got the sound!")

Born in 1943, Urbaniak was learning classical violin music, but after lessons he played jazz on saxophone (it's good to know that for many years jazz was "forbidden, capitalistic music" in Poland and other countries under Soviet Union occupation). In 1961 he started to play with proffesional bands with legendens of Polish jazz like Krzysztof Komeda, Andrzej Trzaskowski or Zbigniew Namyslowski, including a tour in USA.

In the end of '60s he is starting his fusion adventure, recording Polish and European albums, starring at Montreux 1971 and finally he emigrated with his wife - Urszula Dudziak - to USA, where he still live. USA was a begging of a Michal Urbaniak's Fusion band. "Fusion III" is a mature jazzrock with funk elements - there're both the core elements of American fusion and strong Polish.

Fantastic violin solos are brought by not only Urbaniak, but also John Abercrombie, Larry Coryell and Urszula Dudziak, know also as a Polish Flora Purim (not beacuse she copy her technique, but she used very similar ideas - Flora is also reported to say something about Dudziak, after hearing her... but It's wasn't as gentle as Davis said :)). There is also fantastic bass playing by Anthony Jackson and electric piano/moog by Wlodek Gulgowski.

Michal Urbaniak - Fusion III (1975)

Recorded at Electric Lady Studios, NY 1975 - CD reissue 2009

Tracks:
1. Chinatown (Part I)
2. Kuyaviak Goes Funky
3. Roksana
4. Crazy Kid
5. Prehistoric Bird
6. Bloody Kishka
7. Cameo
8. Stretch
9. Metroliner
10. Chinatown (Part II)

Musicians:
Michal Urbaniak - Violins, Violin Synthesizer
Urszula Dudziak - Voice, Percussion, Electric Percussion, Synthesizer
Wlodek Gulgowski - Electric Piano, Moog and Electric Organ
Anthony Jackson - Bass Guitar
Gerald Brown - Drums (on "Bloody Kishka" and "Roksana")
Steve Gadd - Drums
Larry Coryell - Guitar on "Bloody Kishka"
John Abercrombie - Guitar
Joe Caro - Guitar on "Roksana"
Bernard Kafka - Voice on "Stretch"

Buy MP3 @ Amazon.com
Buy CD @ Fan.pl - digipack (shipping worldwide)

Antonio Carlos Jobim - Tide (1970)

2009-07-20T19:46:00.009+02:00

Antonio Carlos Jobim (know also as Tom Jobim) is a one of the most influential pop, latin, jazz and movie music composers of all time. Not a virtuoso, not author of avant-garde suites.

First time I heard him I wasn't interested. I found his "Stone Flower" LP as a boring, café-like music that smoothly fits as background of... eating, talking, drinking - whatever. After some time I started to interest more in latin music and soon I discovered that those laid-back recordings have some magical, a bit exotic power. You can seat near the window one summer day and let yourself being surrounded by a gentle breeze of piano, acoustic guitar, soft sound of brass and strings... idyll.

My most favorite track is Tema Jazz. We can hear there such (rising) stars like Hermeto Pascoal and Hubert laws on flutes and Joe Farrell on both flute and saxophone. And I'm very happy, beacasue the remastered CD contains 2 additional alt. takes of this track and the master take in full.

Antonio Carlos Jobim - Tide (1970)

Recorded March, April and May 1970 at Van Gelder Recording Studio, New Jersey

Tracks:
1. The Girl From Ipamena (4:50)
2. Carinhoso (2:47)
3. Tema Jazz (4:35)
4. Sue Ann (3:03)
5. Remember (4:00)
6. Tide (4:03)
7. Takatanga (4:42)
8. Caribe (2:42)
9. Rockanalia (4:45)
10. Tema Jazz - alternative take (2:49)
11. Tide - alternative take (4:00)
12. Teme Jazz - alternative take (5:43)
13. Tema Jazz - master take in full (8:11)

10-13 are bonus tracks

Musicians:
Antonio Carlos Jobim - acoustic guitar, piano, electric piano
Eumir Deodato - arranger, conductor, piano, guitar
Hermeto Pascoal - flute
Hubert Laws - flute
Joe Farrell - flute, soprano saxophone
Ron Carter - bass
Airto Moreira - percussion
and others (brass, drums, strings)

Buy @ Amazon.com
Buy @ Fan.pl (Polish music shop)

Herbie Hancock - Flood, Live (1975)

2009-07-16T15:58:00.005+02:00

This is one of my favourite albums of "Watermalnon Man" from '70s. The funtastic jazzfunk rhythms from legendary "Headhunters" and "Thrust" albums are now filled with much more content.

Maybe it will sound like a heresy, but some of those HH tunes bores me. I LOVE his music, his ideas, but... well, for example - the "Palm Grease" from "Thrust" lasts for more than 10 minutes and it quickly stops being interesting beacause it lacks gripping solos and on the other hands is too cosmic to be an easy-listening funky stuff.

"Flood" has none of previous problems!!! We are being taken for a wonderful fusion show that mixes a jazzrock with jazzfunk. Classic, beautiful and sometimes little bit unpredictable solo intro with "Maiden Voyage" is smoothly joined with the rest of the band (Maupin on flute) and suddenly changes to gorgeous "Actual Proof" with incredible bass line by Paul Jackson.

Not forceful enough album version of "Spank-A-Lee" got much more power live and it's also supoorted by guitar. The pearl of this show is "Chameleon" - Hancock seams to make a starship take off. Weird!

The rest of tracks is also amazing. Bad that CD features 7 tracks... Herbie live is really doing his best so if you want more try to google some bootlegs

Herbie Hancock - Flood (1975)

Recorded Live at Shibuya Koukaido, June 28 1975 & Nakano Sun Plaza July 1 1975 Tokyo, Japan

Tracks:
1. Introduction/Maiden Voyage (7:58)
2. Actual Proof (8:28)
3. Spank-A-Lee (8:47)
4. Watermelon Man (5:49)
Second show:
5. Butterfly (12:44) [edit - with introdution to Chameleon, known as "Shekere"]
6. Chameleon (10:22)
7. Hang Up Your Hang Ups (19:54)

Musicians:
Herbie Hancock - Acoustic Piano, Fender Rhodes, Hohner D-6 clavinet, Arp Synthesizer (Oddysey, Soloist, String)
Bennie Maupin - tenor and soprano saxophone, bass clarinet, flute, percussion
Paul Jackson- bass
Mike Clark - drums
Bill Summers - congas, percussion
Blackbird McKnight - guitar

John Coltrane - Last Performance At Newport July 2, 1966

2009-07-12T12:54:00.004+02:00

Pretty fresh thing, It was released about 1 month ago and I got it on Friday. What's inside? Three previously unreleased tracks!!! Long track, let's add.

Newport festival was a place where "new things" were played. Coltrane gave there a concert in '61, '63 and '65.. and each one was a spiritual journey. The gig in 1965 was even issued on the album named "New Things At Newport", that was shared with Archie Shepp (you can get both '63 and '65 concerts on extended 1 CD "My Favorite Things: Coltrane At Newport" - Amazon / Fan.pl - PL)

In 2009 were lucky.. or we're honoured to have possibility of listening to brand new concert, that was got and remastered from private tapes - though the quality isn't excellent, but it's still very good. Maybe except the thing that Pharoah is too quiet.

Something about that content... well, there isn't much I can say. The tracks speaks for themselves - classical, incredibly exciting "My Favorite Things", more soft "Welcome" but still played with lots of expressions and closing furious "Leo". There is also "my favorite" line-up - Pharoah Sanders on tenor and flute, Alice Coltrane on piano (I like her style more than McCoy Tyner), Jimmy Garrison on bass and Rashied Ali on drums. Perfect!

Don't forget to buy it after listening :). Maybe we will get more and more unreleased cocnerts of great J.C. And there're also interesting liner notes, explaining some issues (for ex - the 1st piece wasn't recorded from the begging, so the publisher decided to take a cut from the ending)

Amazon.com - worldwide
Fan.pl - Polish music e-shop

John Coltrane - Last Performance At Newport July 2, 1966

Tracks:
1. My Favorite Thins (21:56)
2. Welcome (11:02)
3. Leo / closing announcements (23:05)

Musiacians:
John Coltrane - soprano sax, tenor sax & percussion
Pharoah Sanders - tenor sax, piccolo & percussion
Alice Coltrane - piano
Jimmy Garrison - bass
Rashied Ali - drums

George Duke - Don't Let Go (1978)

2009-07-10T13:48:00.006+02:00

The funk. THIS is "the funk". Well... maybe Herbie Hancock was called, or re-called, as "Mr. Funk", but George Duke is surely his brother-in-funk.

This album is a pure fire, riding on a funky, jazzy and latin beats. There are plenty of moment full of energy, but also very fine Duke's solos (yes, his technique is unique!) and masterpiece arrangements. There's much more than few disco hits. Check blowing intro piece "We Give Our Love", smoothly changes into "Morning Sun". Or "The Way I Feel" where kind of sleepy mood all of sudden changes into strong latin-funk... for a while.

"Don't let miss" beautifull ballad "Movin' On", funky pre-hiphop title track (weird!) and soft closing with untypical sound of acoustic guitar.

George Duke - Don't Let Go (1978)

Tracks:
1. We Give Our Love
2. Morning Sun
3. Percussion Intrelude
4. Dukey Stick
5. Starting Again
6. Yeah, We Going
7. The Way I Fell
8. Movin' On
9. Don't Let Go
10. Preface
11. The Future

Musicians:
George Duke - keyboards, vocals, narration
Leon "Ndugu" Chancler - drums; narration on "Dukey Stick, timbales
Charles "Icarus" Johnson - guitar; narration on "Dukey Stick"
Sheila Escovedo - congas, misc. percussion; narration on "Dukey Stick", vocals
Josie James - vocals, lead vocals on "The Way I Feel"
Napolean Murphy Brock - vocals, lead vocal on "Don't Let Go"
Roland Bautista - rhythm guitar on "Don't Let Go"
"Wah Wah" Watson - Hot Licks on "We Give Our Love"
Carol Shive - violin;
Jody Geist - viola on "Preface"
Petsye Powell, Pattie Brooks - background vocals.

Jaco Pastorius - Live In New York - Volume Four (1985)

2009-07-09T12:26:00.004+02:00

Everybody know Jaco. And everybody know he's a real bass-titan! Yes, he is. Those who can't find his virtuosity on Weather Report albums, can easily discover it in his solo albums. Like this.

After collboration with Zawinul, Jaco started his solo career touring and recording with big-band (with such stars Michael & Randy Brecker, Toots Thielemans or Don Alias). In the early '80s he quited the big-band and started to record in a smaller groups. Most famous series is "Live In New York" which features a number of live gigs in small clubs with various line-up.

Volume Four was recorded with great guitarist - a young blood of '80s fusion - Hiram Bullock. What he play here is OUTSTANDING! Jaco and Hiram are supported by 3 various drummers . Check it out! Especially "Teen Town" - Jaco specialty from WR years.

Jaco Pastorius - Live In New York - Volume Four (1985)

Tracks:
1. Fannie Mae (3:54)
2. Dolphin Dance (12:10)
3. Teen Town (9:22)
4. Mercy Mercy Mercy (8:58)
5. Freedom Jazz Dance (6:35)
6. Late Night Talk With You (5:44)
7. Equinox (6:07)
8. The Medley: Changes, Purple Haze, Simple Song (9:44)

The Musicians:
Jaco Pastorius - el. bass, vocals (1)
Hiram Bullock - el. guitar, vocals (6,8)
Victor Lewis - drums (1,5)
Steve Ferrone - drums (2,6,7)
Kenwood Dennard - drums (3,4,8)

Iceberg - Tutankhamon (1975)

2009-07-08T20:37:00.004+02:00

Fantastic progrock/jazzrock album recorded in Spain in 1975 by band of 5 musicians. What's the flavour of freezing iceberg mixed with burning Egyptian sun from ancient lands of Tutenkhamon? Well... mix Santanas "Caravanserai" with Mahavishnu Orchestra or Di Meola's technique. That's it!

Not whole album is great. From track nr 7 we can clearly hear that it's slowly finishing... despite there're 11 track. But first 6 first pieces are pure fire. Love JML, Santana or Di Meola, but like also more rock arrangements and singing? You will at least like also THIS.

Iceberg - Tutankhamon (1975)

Recorded in Madrid, Spain at 5-15 May 1975

Tracks:
1. Tebas
2. Prologo
3. Sacerdotes De Amon
4. Amarna
5. Lying On The Sand
6. Amenofis IV
7. Himno Al Sol
8. La Muerte
9. Close To God
10. Too Young To Be A Pharaoh
11. Tebas

"Max" Joaquim Sunyer - Guitar
Agel Riba - Vocal, Sax
"Primi" Primitiu Sancho - Bass
Jordi Colomer - Drums, Percussions
"Kitflus" Josep Mas - Fender Piano, Moog, Mellotron

Hail to the King

2009-06-28T15:19:00.002+02:00

Goodbye!

Gabor Szabo - The Sorcerer, Live (1967)

2009-04-12T16:01:00.003+02:00

Gabor Szabo is a bit forgotten musician. His gypsy style of music, that he had taken from his homeland in Hungary, mixed with American jazz made him appreciated in '60s. He started to play with vibraphonist Chico Hamilton and in '65 recorded his first solo LP.

From that time on he started to be more and more popular. On his early studio recordings he presented rather short gypsy compositions or covers, but the real power he show during live performences. That especially made him a hero in San Francisco, from where came many blues and rock bands like Santana or Jefferson Airplane.

Sorcerer was recorded in a small club in '67. It's important - a small places where the best place to feel this gypsy atmosphere in music and also the best place to lenghten music. There are some cheerful tunes and some longer, more mystic jams like "Space" and "Stronger Than Us". Listen carefully, so you can discover inspirations for later "Abraxas" and "Santana III" albums of Santana Band (especially "Jungle Strut").

There was also second live LP from the some time, called "More Sorcery". It's hardly available, but 3 tracks were included to 1997 Impulse! remaster. "Los Matadoros" lasting for 12 are quite impressing.

Gabor Szabo - The Sorcerer (1967)

Recorded live at The Jazz Workshop in Boston on April 14 % 15, 1967

Tracks:
1. The Best Goes On (4:52)
2. Little Boat (O Barquinho) (4:23)
3. Lou-ise (4:17)
4. What Is This Thing Called Love (5:15)
5. Space (6:35)
6. Stronger Than Us (4:13)
7. Mizrab (6:58)
8. Comin' Back (1:53)
9. Los Matodoros* (12:09)
10. People* (5:18)
11. Corcovado* (3:22)

* Bonus tracks, issued on LP "More Sorcery"

Musicians:
Gabor Szabo, Jimmy Stewart - Guitars
Louis Kabok - Bass
Marty Morrell - Drums
Hal Gordon - Percussion.

My editions:
- CD, Impulse!, 1997 remaster 20bit, digipack (photo of Gabor inside), 12-page booklet (photos of musicians, original poster, essay, album info).

Pat Metheny Group - Pat Metheny Group (1978)

2009-03-31T22:33:00.003+02:00

I don't know how the weather looks like in your country, but in Poland eventually we have spring! You need only 1 day to feel the springtime magic. As the weather change, it also changes our mood and way of feeling music. And it's absolutely suitable time to start again listening to great magician - Pat Metheny!

Despite he does not play heavy riffs, use tapping or many electronic devices he IS a real magician. His technique isn't as fast as Larry Coryel or Di Meola has, it also ain't so unpredictable like McLaughlin's. He doesn't play rock, rhytm'n'blues, funk, traditional jazz... he developed a specific kind of poetic fusion, very original.

But it's not only the way Metheny plays. His great pianist - Lyle Mays - have also a unique way of playing piano and feets to his compadre like they were twins.. or have some kind of soul brotherhood. Mays brings to band fantastic backgrounds and nice acoustic solo. The sound of Pat Metheny Group is last, but not least, fulfilled by fantastic fretless by Mark Egan and very "rich" way of playing on drums by Dan Gottlieb.

It's again hard to describe. And it's hard to call yourself a "jazzfan" and don't know Pat Metheny :).

Pat Metheny Group - Pat Metheny Group (1978)

Tracks:
1. San Lorenzo (10:16)
2. Phase Dance (8:25)
3. Jaco (5:40)
4. Aprilwind (2:09)
5. April Joy (8:15)
6. Lone Jack (6:43)

Musicians:
Pat Metheny - Guitar (6- & 12-string)
Lyle Mays - Piano and Keyboards, Autoharp
Mark Egan - Bass
Dan Gottlieb - drums, percussion

Allan Holdsworth - Velvet Darkness (1976)

2009-03-28T23:28:00.006+01:00

Allan Holdsworth. There is not too much to write about him - he is just one of the greatest guitarist ever. His brilliant, unique technique is as magic and creative as this presented by John McLaughlin.

He started to play guitar late, as 16-17 yead old. His first serious step was English avant-garde jazz band Nucleus leaded by Ian Carr (+2009). We can clearly here on "Belladonna" album his early but recognizable way of playing. After there was jazzrock/progrock period with Tempest and much more famous Soft Machine (you must hear "Floating World Live" and bootleg from Montreux '74). But the way to real carrer is 1975 when he left SM and joined Tony Williams in USA. Rarely heard in this country before, he became a miracle. He gained fame after two LP's with Williams, so there was an idea of solo album in USA.

The first solo is "Velvet Darkness", you can find inside fine electric jams, some more mature works as well as, rare for Allan, acoustic compisitions. However the album doesn't sound as well as it could way? Well, blame the "business".

Allan started a rehersal with his band and a studio. Everything was very fine, Alphonso Johnson, Alan Pasqua and Michael Walden on board. But while palying, Allan saw that the red, recording light was on. Guess what - CTI recorded rehersal like a polished tracks. Of course Allan was disapointed and without any consultation the LP was released... after one, damn year.

Anyway, the music here doesn't sound like low-quality jams and unfinished music. It's really fine, not only for pure Allan fan. He is really a master of guitar.

Allan Holdsworth - Velvet Darkness (1976)

Tracks:
1. Good Clean Filth
2. Floppy Hat (Alternate Take) *
3. Wish
4. Kinder
5. Velvet Darkness
6. Karzie Key
7. Last May
8. Gattox
9. Good Clean Filth (Alternate Take)
10. Kinder (Alternate Take)
11. Velvet Darkness (Alternate Take)
12. Karzie Key (Alternate Take)
13. Gattox (Alternate Take)

This track is not listed as being an alternate take but is DEFINATELY different from the version
that appears on the original LP release of this recording.

Musiacians:
Allan Holdsworth - Guitar
Alphonse Johnson - Bass
Alan Pasqua - Piano
Narada Michael Walden - Drums

Thanks to someone who gathered info about this album, that I've presented above.

Camel - Camel (1973)

2009-03-27T12:03:00.004+01:00

This English, Cantenbury band stands somewhere between jazzrock and progrock. As I'm not excited about every UK band, this made great impression on me. It's hard to describe their music. There is a lot of cantenbury atmosphere or this known from early King Crimson albums, but also we may find a bit of the USA jazzrock.

The "marriage" between Hammond and electric guitar also reminds the first Santana band and later - ex-Santana early Journey, with Greg Rollie on organ and Neal Schon on Guitar. You'll find here nice, catchy themes, very fine (but still not "great") vocals and solos. Try "Slow Yourself Down", "Six Ate", "Seperation" and you'll know what's going on.
Very interesting is also bonus, previously unreleased 19-minute jam titled "Homage to the God of Light".

Camel - Camel (1973)

"Homage to the God of Light" was recorded lve at Marquee Club, 29 October 1974.

Tracks:
1. Slow Yourself Down
2. Mystic Queen
3. Six Ate
4. Separation
5. Never Let Go
6. Curiosity
7. Arubaluba
Bonus Tracks:
8. Never Let Go (single version)
9. Homage To The God of Light

Musiacians:
Andrew Latimer - Guitar, Vocals
Peter Bardens - Keyboards, Vocals
Doug Ferguson - Bass, Vocals
Andy Ward - Drums, Percussion

My editions:
- CD, MCA (Universal), remaster 2002, 8-page booklet (full tracks info, long essay, many photos

Alice Coltrane - Journey In Satchidananda (1971)

2009-03-19T22:10:00.009+01:00

This masterpiece Alice's album is on of the most exciting record she have ever did! And, what's more, it's absolutely live!

It's hard to believe it. Why? First thing is almost studio quality and very rish sound. You can clearyl hear each instrument - bass line, drums, percussion, oud (sitar?), harp and saxophone. Compare it to, for example, libe gigs of John Coltrane - "Village Vanguard Again", "Live In Japan", "Newport '65" or "The Olatunji Concert". Far, far better quality.

The second thig is _just_ the music. You can expect that Alice live will veing you the Trane's deep and nervous expression, but not. You are invited to great tranquility which you will find on every track. Nevertheless it isn't smooth, easy-listetning record. There is still a lot of passion in this east-oriented jazz, especially when music in beggining track is joined by soft, but still traneish, solo by Pharoah Sanders.

What I can say more... I have no idea where is this "Sathidananda", but after listening to this album I'm sure I've been there.

Alice Coltrane - Journey In Satchidananda (1971)

Recorded live on July 4, 1970 (1-4) and in studio November 8, 1970

Tracks:
1. Journey In Satchidananda (6:35)
2. Shiva-Loka (6:32)
3. Stopover Bombay (2:51)
4. Something About John Coltrane (9:39)
5. Isis and Osiris (11:29)*

Musiacians:
Alice Coltrane - Harp
Pharoah Sanders - Soprano Saxophone, Percussion
Vishnu Wood - Oud
Charlie Haden - Bass
Rashied Ali - Drums
Tulsi* - Tamboura
Cecil McBee* - Bass
Majid Shabazz* - Bells, Tambourine

My editions:
- CD, Impulse!, 1997 remaster 20-bit, digipack with color photo, 12-pages booklet (original essey, nice photos, tracks and personel info)

Flora Purim - Open Your Eyes, You Can Fly (1976)

2009-03-18T19:58:00.008+01:00

Incredible work mixing latin roots with funk and jazzrock, brought to Flora's band by funk maestro - George Duke. The opening title track proves that now Flora is opening our eyes for her Brazilian music and let us fly with main theme, originally written by Gary Burton in 1973. Now there is funk bass and piano added!

What I really like is that EVERY TRACK is very good. You will find here not only funk, bu also some acoustic works, traditional latin themes and psychadelic elementes. Contribution for this exotic variety is of course not only Flora & Airto duo, but also very strong influence of George Duke. It's good to remember that his music basically wasn't pure funk. Before "Don't Let Go" (1978) and "Follow the Rainbow" (1979) there was more avant-garde oriented jazz and jazzrock period, with stars like Frank Zappa or Jean-Luc Ponty. Try also his "Feel" from 1974, to discover "what's going on" on "Open Your Eyes(...)".

Flora Purim - Open Your Eyes, You Can Fly (1976)

Tracks:
1. Open Your Eyes You Can Fly (4:29)
2. Time's Lie (5:09)
3. Sometime Ago (4:44)
4. San Francisco River (4:06)
5. Andei (I Walked) (6:11)
6. Ina's Song (Trip To Bahia) (3:40)
Transition (:34)
7. Conversation (2:34)
8. Medley:
White Wing (aka Asa Branca) (1:40)
Black Wing (4:09)

Musicians:
Flora Purim - Vocals, Background Vocals
George Duke - Keyboards, Background Vocals
Hermeto Pascoal - Flute, Electric Piano, Background Vocals, Percussion [including.... 7-Up bottle ;)]
David Amaro - Electric Guitar, Acoustic Guitar, 12-string Acoustic Guitar, Background Vocals
Egberto Gismonti - Acoustic Guitar
Alphonso Johnson - Electric Bass, Acoustic Bass
Ron Carter - Acoustic Bass
Ndugu (Leon Chancelr) - Drums
Laudir De Oliveira - Conga Drumsa
Robertinho Silva - Drums, Percussion
Airto Moreira - Percussion, Vocal

My editions:
- CD, Universal, 2000 (Original Jazz Classic series), 4-page booklet (full info of who is playing on each track, Keepnews essey, band photo, lyrics to "Ina's Song" and Flora's photo),

Fripp & Eno - Evening Star (1975)

2009-03-18T00:29:00.006+01:00

The duet of progrock guitarist and ambient keyboardist made together extremely amazing album. The music included here is - no doubt - one of the most incredible things I've ever heard!

The "Evening Star" consists of 2 parts. First is truly work-of-art kept in a mood between soft and passion, tranquility and happiness. Immediately we're taken by soft, cool (but still electronic) breeze of surrounding sound of "Wind on Water" that fluently changes into beautiful story of title "Evening Star". Amazing solo by Fripp let us even hear the moment of falling of evening star - first it brightly shines, then burns and disappear. But it isn't the end, the warm "evening sky" is still there!

Second part is a complete opposition to first. "An Index of Metals" is a long, dark track, even toughest than both tracks from previous album "No Pussyfooting".

Fripp & Eno - Evening Star (1975)

Tracks:
1. Wind on Water (5:30)
2. Evening Star (7:48)
3. Evesong (2:53)
4. Wind on Wind (2:56)
5. An Index Of Metals (28:36) [sometimes it is numbered as 5-10]

Musicians:
Robert Fripp - Guitar
Brian Eno - Loops and Synthesizer

My editions:
- CD, CBS, unknown date, jewel case with 6 pages booklet (2 paintings, photo on 2 pages, tracklist, 1-page essey)
- CD, DGM, 2008 24 bit remaster (by Fripp), digipack, back similar to LP, inside new photo from '75 and some explanations to remaster (under CD). The main image is uch brighter.
- LP, Polydor, 1975 England 1st? print

New version of my blog !!

2009-03-18T00:23:00.002+01:00

Hi everyone.

I've definitevely ended with the old style of my blog with long posts in two langugaues. From now on there will be at least few albums per week with short review only in English - rarely there will appear longer articles in my domestic language.

I'll startfast and hope you will enjoy. I will be also delighted if you leave a comment or link my blog.

Cheers, b-side

Al Di Meola - Cielo e Terra (1985)

2008-10-05T23:47:00.009+02:00

This 1985 album is a very, very nice surprise. We could thought that after very creative jazzrock and Guitar Trio period the "Scenario" 1983 album is a beggining of the end of Di Meola. Already in "Electric Randez-Vous" from 2 years before we've heard his fascination with 80's-style which have the peak on the "Sequencer" from Scenario - the tune that is more simillar to Miami Vice or Ghostbuster theme, than to anything connected with Return to Forever or Di Meola's solo works.

However, after disappointing "Scenario", Di Meola gave up the unnessecery experiments with new style and started to develop new forms. In 1985 he have a great comeback with "Cielo e Terra", acoustic solo album witch supoport of drums'n'voice of Airto Moreira and some synthaxe to his guitars.

The effect is amazing. The drastic change of mood. From hard jazzrock or tangos he moved to more ECM like type of music. Hi is creating the atmosphere just like in the title - something between sky and earth. Or better like on the cover art - desert, empty beach. A but cold place, that allows us to stroll alone and admire the views. Themes are mostly connected with water. I think there are no doubts that what is most fasctinating about water are waves and its deep. Something that goes on and on, and we don't want stop to listen... and he don't want stop to play!

Al Di Meola - Cielo e Terra (1985)

Tracks:
1. Traces of Tear
2. Vertigo Shadows
3. Cielo e Terra
4. Enigma od Desire
5. Atavism of Twilight
6. Coral
7. When Your Gone
8. Etude
9. Solace

Musicians:
Al Di Meola - Guitar, Guitar synthaxe
Airto Moreira - Percussions, Vocal (only 3?)

My editions:
- CD, EMI Manhattan, 1985 USA, jewel-case, 4-pages booklet with photo, tracklist and so on [rare]
- LP, Manhtattan, 1985, ?

Corea McLaughlin Holland DeJohnette - NYC Jam '69

2008-08-27T21:05:00.003+02:00

Zagłębiając się w świat bootlegów nietrudno natrafić na ciekawe czy wręcz zadziwiające koncerty lub utwory, gdzie czasami grają razem osoby, które nigdy wcześniej ani później ze sobą nie współpracowały. Herbie Hancock i Carlos Santana? Gitarowe trio McLaughlin-Di Meola-De Lucia ze Stevem Morsem? Jimi Hendrix z jazzowymi muzykami 0 Larrym Youngiem i Johnem McLaughlinem?

Z pewnością widniejący obok kwartet nie zaskakuje tak jeśli chodzi o członków zespołu, ale jest fantastyczną propozycją dla fanów badania początku nurtu fusion.

Jeszcze zanim zacznie się słuchać, już można podekscytować się co do oczekiwanej zawartości (i słusznie) . Wyobraźmy to sobie - mamy końcówkę lat '60, na amerykańskiej scenie muzycznej dosłownie wrze. Pojawiają się niemalże znikąd gwiazdy robiące ogromne kariery, pojawiają się kierunki, gatunki i same dźwięki, jakich nie było wcześniej.

Jest końcówka lat '60. Zaraz Miles Davis pozostawi na zawsze bardziej mainstreamowy nurt jazzu (choć pewnie obraziłby się, gdyby w połowie tej dekady powiedzieć, że gra mainstream) kierując się w stronę, na której zaledwie obrzeża docierali inni muzycy. Rozpocznie się wielka sesja In A Silent Way, a niedługo po niej jeszcze większa sesja - Bitches Brew, którą to nazwą krytycy muzyki tamują stare czasy i wyznaczają cezurę nowych. Wielkość tych sesji to przede wszystkim kunszt muzyków i swoboda kompozycji - zamiast obudowanych wokół tematu partii solowych, jesteśmy otoczeni pozornie chaotycznymi dźwiękami, które tworzą trudną do wyłapania w jednym momencie całość.

Ale jazz w tym czasie to nie tylko studyjne sesje. To też wspaniałe koncerty (jak chociażby Montreux wczesnym latem '69), gdzie grupa Milesa po raz ostatni w historii gra standardy w typie "Footprints" czy "Milestones", a jednocześnie jako jedna z pierwszych prezentuje nowe podejście do muzyki i niezwykle swobodną improwizację - zwłaszcza rękoma genialnego, młodego pianisty - Chicka Corei.

Miles na swoje sesje zebrał całą śmietankę najlepszych(!) muzyków - zarówno tych już doświadczonych, jak i jeszcze młodzików. I teraz wyobraźmy sobie, że Ci młodzi geniusze nie mogą ustać w miejscu, nie mogę czekać na wskazówki Mistrza, więc spędzają godziny na rozmowach i graniu. Na graniu nieskrępowanym i dalekim od tradycji, pelnym młodzieńczej, awangardowej ekspresji.

Na nowojorskiej sesji pojawił się pianista Milesa, który mógł w końcu wykazać się szerzej swoim ogromnym talentem niż na wodzy u lidera. Następnie wschodząca gwiazda perkusji - Jack DeJohnette, który szybko stał się ideałem wśród jazzowych bębniarzy i chyba do dziś nosi tytuł najlepszego czy jednego z najlepszych perkusistów jakich doczekał się jazz. Do nich dołączyli dwaj Anglicy - Dave Holland, który już wcześniej został zaproszony do Stanów i oczarował jazzową scenę, oraz jego kumpel - John McLaughlin, który po kontakcie z nowym środowiskiem dostał skrzydeł, dzięki którym wspiął się na najwyższy z możliwych szczytów.

Posluchajmy jak brzmi młodzieńcza energia...

Les Catacombes (take 1)

Les Catacombes (take 2)

Gordions Boots

New York, NY
28 październik 1968 (jest to najprawdopodobniej fałszywa data biorąc pod uwagę fakt, że biografiści są zgodni co do tego, że McLaughlin przybył do Stanów dopiero lutym 1969 roku).

Chick Corea - acoustic & Wurlitzer piano
John McLaughlin - guitar
Dave Hollands - bass
Jack DeJohnette - drums

Download

(English version soon)

Akcja Youtube

2008-08-26T23:16:00.003+02:00

Pomysł jest taki, żeby dotrzeć z propagandą dobrej muzyki na arcypopularnego Youtube'a, a wykonanie proste. Wystarczy otworzyć przez Start/Programy/Akcesoria Windows Movie Makera, przeciągnąć do niego utwór i (najlepiej) okładkę płyty czy jakieś zdjęcia. Z głównego WMM przeciągamy oba elementy na sam spód dopasowując muzykę do lewej krawędzi i rozciągając zdjęcie na długość całego utworu. Teraz wystarczy w lewym panelu zapisać całą akcję, opisać i załadować na swoje konto na Youtubie. Efekt kilkuminutowej roboty jest taki:

Na tubie jest już sporo albumowych nagrań, ale cały czas brakuje wielu bardzo dobrych i ważnych. Do dzieła :).

****

What is it all this fuss about is popularazing good music via Youtube. It's very simple - just open the Windoms Movie Maker (it's instaled with Windows), drag one mp3 track with the cover or photo from album and drop it to the main board. Than drop it to the bottom menu and extend photo so it will be as long as the music. Than save you work, upload on Youtube and fulfil the info.

The more music we upload, the more people will have and ease access to REALLY GOOD music.

Shakti - Natural Elements (1977)

2008-08-25T12:12:00.006+02:00

Po pełnym ostrego brzmienia i coltrane'owskiej ekspresji Mahavishnu Orchestra, McLaughlin zostawia na krótki okres czasu gitarę elektryczną i całkowicie poświęca się nowemu, akustycznemu projektowi Shakti wraz z niedużą grupą hinduskich muzyków. Okazało się, że prosta konstrukcja zespołu (2 perkusjonalistów grających na wschodnich typach bębnów i 2 solistów) okazała się idealna, i dała McLaughlinowi ponownie możliwość do popisu swoich umiejętności swobodnej improwizacji. Jednak z najlepszą płytę można uznać wcale nie te posiadające rozbudowane partie solowe, ale ostatnie, studyjne nagranie z krótkimi, ale złożonymi utworami. Wg mnie takie połączenie przemyślanych kompozycji z hinduską energią było najciekawszym rozwiązaniem.

Natural Element zaczynają się od niezwykle energicznego "Mind Ecology". Bez względu na to fanami jakiej muzyki jesteśmy, utwór ten porwie nas bez reszty. Dynamiczny podkład hinduskich bębnów wzbogacony o dodatkowe 7 strun na gitarze McLaughlina dało świetny podkład pod porywającą grę obu solistów. Największe wrażenie robi z pewnością gra Johna, które prezentuje swoją niezwykle szybką technikę, a przy okazji zaskakuje nas doborem dźwięków oraz zwolnieniem tempa w połowie, by zrobić któtką przerwą poprzedzoną zabijającym ciszę, rozchodzącym się dźwiękiem flażoletu.

Zaraz po "Ekologii umysłu" przeniesieni zostajemy "Twarzą w twarz". Do tej lekko nostalgicznej piosenki wprowadzeni jesteśmy przez spokojne akordy i flażolety 13-strunowej gitary i w końcu akordami porwani do utworu, o nastroju mieszającej się z zadumą energii Jak przystało na doświadczonego kompozytora, utwór nie jest jednolitym ciągiem solówek i zaserwuje nam czasem delikatną zmianę nastroju. Warto tu również zwrócić uwagę na grę Shankara, który idealnie wpasował się swoją grą w nastrój utworu.

Kolejną wyjątkowo ciekawą, a być może i najlepszą ze wszystkim kompozycji Shakti, propozycją jest historia "The Daffodil and The Eagle". Skąd żonkil i orzeł? Być może chodzi o wydaną 5 lat przed ukazaniem się płyty książkę zatytułowaną "Daffodil and Golden Eagle", będącą sagą o dwóch balonach lecących nad Saharą. Jest to przepiękna ballada, gdzie spokój i pasja mieszają się z wesołą energią. Podzielona na rozdziały historia zaczyna się od prostego prologu (sprawdźcie tu: link) i przenosi nas do świata wschodnich barw. To niesamowite jak jedna gitara i skrzypce na podkładzie hinduskich przeszkadzajek, mogą zagrać coś tak pięknego.

Inne utworu nie budzą już co prawda tak wzniosłych emocji, ale nadal trzymają bardzo wysoki poziom gry Shakti, a my sami wybieramy czy bardziej interesuje nas tematyka nostalgii czy radości. "Natural Elements" to obowiązkowa lektura dla fanów McLaughlina, ale tak naprawdę powinno się spodobać każdemu fanowi muzyki wschodniej, akustycznej czy w końcu tym, którzy szukają jak daleko w swoich podróżach dotarł jazz w latach '70.

Płyta jest powszechnie dostępna, z reguły w cenie 20-25zł - np. Merlin, Gigant,
Warto zaopatrzyć się w oryginał, bo w cenie zwyczajnego albumu dostajemy płytę wytłoczoną w wysokiej jakości technologii Mastersound, którą najczęściej można spotkać na drogich, jazzowych płytach wydawanych w Japonii.

I think there is no doubt that this closing the Shakti works recording is most exciting. The start of fast-paced "Mind Ecology" is tottaly energical and mind-blowing. Two percussionists with John's additional 7 strings gave a great, wide background for the fast solos of both John and Shankar. John is also breaking a speed record, but unexpectedly slow down in the mid and make a very short stop after making a spreading flageolet, and then getting back to end his fast solo. He is also prooving that extremely fast playing isn't reserved only for electric guitar. Nevertheless, the power of energy inside this track can fascinate every one - even those doesn't interested in jazz or acoustic music.

Just after happy and fast song, where introduced to another by John's peacful entering full of quite chords and flageolet that changes into energic, but a bit nostalgic riffs and apropriate solo of Shankar's violin. Like in many McLaughlin's compositions there're few minor changes of song mood, but all in all it's rather nostalgic.

The next interesting piece, maybe the best at all Shakti songs, is surely the story of "The Daffodil and The Eagle". Inspirations? Maybe the book by written in 1972 titled "Daffodil and Golden Eagle" which is a saga of two ballonds crossing the Sahara. Beggining is a very simple (check it HERE), but amazing, and takes as for few chapters of beautifil story full of energetic Indian perussions, outstanding solos by McLaughlin and Shankar and the taste of East.

Not all the tracks are that gorgeus but every song keeps very high level. "Natural Elements" is a must-have for every fan of the genius of John McLaughlin, but also a very interesting proposition for fans of East sounds, acoustic guitar music and those who want to check how far the jazz have gone is '70.

YOUTUBE
Face to Face - http://pl.youtube.com/watch?v=e5F9ugCsO0E

Shakti - Natural Elements
Rok / Year - 1977
Wytwórnia / Legacy - Columbia

John McLaughlin - gitara akustyczna, wokal* / acoustic guitar, vocals
L. Shankar - skrzypca, altówka, wokal / violin, viola, vocals
Zakir Hussain - tabla, tabla, timbales, bongos, dhodak, nal, triangle (trójkąt), vocals (wokal)
T.H. Vinayakram - ghatam, nal, kanjeera, moorsing (juice harp)

Link w komentarzach / Link in comments

Herbie Hancock - Sunlight (1978)

2008-05-04T14:45:00.002+02:00

Kolejny album, który przemawia za tym, by wielbić Hancocka jako geniusza... albo po prostu nie gadać o rankingach muzycznych tylko wsłuchiwać się w nieprawdopodobne dźwięki, które śnią się po nocach i nigdy wcześniej ich nie słyszeliśmy.

Rok 1978 to powolny schyłek najpiękniejszej i najciekawszej dekady muzyki. Herbie Hancock nawet nie jest wtedy znany, jest po prostu mistrzem. Po wydanym w 1973 roku albumie Headhunters, który osiągnął jakiś oszałamiający sukces deklasując w sprzedaży dosłownie wszystko, ów odziany w dorodne afro i powiększającą się kolekcję klawiszy Pan, wiercił dalej jazzfunk wyciskając z niego siódme poty, ale jednocześnie nie porzucił eksperymentów z formą i poszukiwań zwariowanych dźwięków. Dziś z pewnością dołączyłby do grona poważanych-niesłuchanych, ale nie tylko wówczas ('70) był legendą, bo przez lata '80 / '90 został ikoną, guru "czarnej kultury". Zresztą pewnie jest i do dzisiaj.

Natomiast pewien zwrot nastąpił właśnie po tym albumie. Co prawda słyszę w nim pewne odejście od jazzu-jazzu w bardziej funkową, spokojniejszą stronę, ale cały czas jest to dla kontynuator tego co zaczął z LP HH w 1973. Tymczasem czytając różne opinie z epoki okazało się, że właśnie Sunlight było dla ortodoksyjnych fanów Hancocka zwrotem w komercyjną stronę. Całe szczęście, że artyści bywali uparci na krytykę i robili swoje.

A jakie jest Sunlight? Piękne. Łączy w sobie zarówno spokojne aranżacje z miękkim brzmienie Fendera i wokalem Hancocka jak i awangardowe formy z Jaco Pastoriusem na basie. Choć przeważają te pierwsze. Chyba najważniejszym atutem płyty, obok aranżacji, jest szerokość dźwięku. Jest on po prostu pełny, wypełnia przestrzeń głębokim pasem, rytmem perkusji i przeszkadzajek i różnymi patentami na klawiszach, których Hancock tu używa .... 11!

Jest też druga ważna sprawa. Hancock ponownie objawia się nam jako innowator i jako pierwszy na świecie używa do muzyki syntetyzatora głosu, tzw. vocodera. Coś co dziś, nieraz bez żadnego pomysłu, wykorzystują autorzy techno, zostało wdrożone właśnie przez HH. Użycie nie sprowadza się jednak do zwykłej piosenki, tylko oczywiście różnych wariacji z dźwiękiem i głosem.

Także naprawdę warto poświęcić chwilę i posłuchać . Album niestety trudno dostępny w sklepach, najczęściej można znaleźć w sklepach internetowych.

****

After breaking mainstream by Mwandishi recordings, than leaving sextet tunes for Headhunters in 1978 comes the change style of Hancock's jazzfunk sound. The Sunlight is an true masterpiecie, however it was strongly criticized by fans of Headhunters or Man-Child. Fortunately the time proved who was right and why this LP is so valuable. First of all we we can hear there for the frist time ever! Hancock singing with use of vocoder, that is so popular nowadays. But not only a pioneer use of instruments makes Herbie a genius. It is also about a wide, ambient sounds with deep bass that are brought to as by 11! keyboards/synths. and bassist Paul Jackosn (surely one of my most favourite).

As the better weather came to us such fine recordings are strongly recommended :].

Herbie Hancock - Sunlight
Rok/year - 1978
Wytwórnia/legacy - Sony/Columbia

Herbie Hancock - instr. klawisze, syntezatory, wokal / keyboards, synthesizers, vocals
Leon "Ndugu" Chancler - perkusja / drums (1)
Byron Miller - bass / bass (1)
Wah Wah Watson - gitara / guitar (1)
Ray Parker Jr. - gitara / guitar (1)
Raul Rekow - konga / congas (1)
James Levi - perkusja / drums (2,3)
Paul Jackson - bass / bass (2,3,4)
Bill Summers - instr. perkusyjne / percussion (2,3,4)
Baba Duru - tabla / tablas (2)
Bennie Maupin - saksofon sopranowy / Soprano Sax (3)
Harvey Mason - perkusja / drums (4)
Tony Williams - perkusja / drums (5)
Jaco Pastorious - bass / bass (5)
Patrick Gleeson - dodatkowe syntezatory / aditional synth (5)

1. I Thought It Was You (8:56)
2. Come Running To Me (8:24)
3. Sunlight (7:10)
4. No Means Yes (6:18)
5. Good Question (8:32)

Brecker Brothers - Don't Stop The Music (1977)

2008-04-22T20:45:00.008+02:00

W przeciwieństwie do niektórych przedstawianych tu muzyków, o braciach Brecker z pewnością nie można powiedzieć, że są mało znani czy mało uznani. Don't Stop The Music to ich drugie LP, na którym wyjątkowo zręcznie łączą jazz i jazzrock z funkiem i elementami soulu. W zasadzie album dla każdego.

Początek twórczości Randy'ego i Michela Breckerów związane są z jazzowym graniem pod koniec lat '60, między innymi w zespolu znanego pianisty Horace'a Silvera. Zaledwie po tych kilku latach wyrabiają sobie renomę i pojawiają się jako side-mani u takich sław jak James Brown czy John Lennon i przez bardzo długie lata występują solowo czy wspólnie na dziesiątkach albumów muzyków jazzrockowych, jazzowych, rockowych czy funkowych.

Jednak nie od razu grają swoje utwory i własny zespół (z przewodnią rolą starszego Randy'ego), zakładają dopiero ok. 1975. Wtedy również pojawia się ich pierwsze LP The Brecker Bros, z którego tytułowy utwór stał się ich znakiem rozpoznawczym. O ile jednak pierwszy album jest tylko dobry, i podobna tematyka utworów może szybko znużyć, album drugi stoi o poziom wyżej.

Don't Stop The Music to mieszanka na której znajdziemy i saksofonowy jazzfunk, i delikatniejsze, jazzowe czy soulfunkowe, brzmienie, i jazzrock. Generalnie każdy znajdzie tu coś dla siebie i istnieje duża szansa, że album spodoba się w całości (nie ma ukrywać, że w tych pełnych eksperymentów czasach łatwo znaleźć kawałki psujące nam resztę albumu).

Oprócz samych kompozycji fantastyczna jest też aranżacja. Po pierwsze Breckerowie to mistrzowie dętego jazzfunku, a zwłaszcza Micheal, który zrobił ogromną solową karierą (także grając stricit jazz), przede wszystkim dzięki swojej fantastycznej technice gry na saksofonie. Tym większa szkoda, że odszedł rok temu, mając ledwie 57 lat.
Muzycy towarzyszący niby słabo znani, ale... to jest USA. Tutaj można być średnio znanym i mieć światowej klasy umiejętności. I tak właśnie jest - absolutnie nie czuć, że na jakimś instrumencie lepiej pasowałby muzyk X.

Don't Stop The Music niestety nie jest łatwo dostępny, ale z pewnością można go znaleźć w internetowych sklepach czy na aukcjach.

YOUTUBE

****

After only few years of playing jazz the Brecker Bros made their reputation so good that they were able to leave the mainstream jazz scene and work only as a sideman's in dozens of 70's jazzrock, rock, jazz or funky albums. In 1972 they're recording even with James Brown, but we can surely think that the key for their first LP was '73-'75 collaboration with Mahavishnu Orchestra drummer - Billy Cobham and his jazz-to-rock-to-funk bands. An after recording Spectrum, live Shabazz, Crosswinds and Total Eclipse there was final one A Funky Side Of A Things, were BB played his most favorite tune - Some Skunk Funk. In the same 1975 year they have finally released their first LP called... The Brecker Bros. I have no idea if it was an expected CD and was it critically acclaimed, but now only a few of tracks included are really interesting.

The surely better is their second album called Don't Stop The Music. It's very fine mix of jazzrock and jazzfunk with smoother elements like beautiful ballad As Long As I've Got Your Love. I like very much also the title track which is a happy jazzfunk with deep sound of Micheal's saxophone. Don't miss it!

*****

info wkrótce / info soon

Mahavishnu Orchestra - Wild Strings - Live in Cleveland 1972

2008-04-17T16:19:00.005+02:00

Po pierwszym studyjnym albumie Mahavishnu Orchestra czas również na bootleg tej superformacji. O ile niektóre zespoły znacznie lepiej wypadają w studiu, a ich koncerty nie różnią się wiele od dźwięków usłyszanych na płycie (co usłyszycie przy okazji publikacji płyty Return to Forever zatytułowanej Romantic Warrior oraz koncertu promującego płytę - Live At The Old Grey Whistle), o tyle siła MO, jak i w ogóle całej twórczości McLaughlina opierała się głównie na improwizacji. Jest to ewidentny spadkobierca ducha pozostawionego przez Johna Coltrane'a, wykazujący się niezwykłą pasją i ekspresją. Niezależnie czy gra w składzie elektrycznym, hinduskim czy akustycznym triu gitarowym.

Koncert Wild Strings to jeden z wcześniejszych danych przez MO. Usłyszymy typowe dla wczesnego okresu utwory, czyli mistyczny wstęp Meeting of the Spirits (z kulminacyjnymi solówkami McLaughlina i Hammera), które swobodnie przechodzi w pozbawione tak ogromnego patosu i dynamiki, niezwykle spokojne You Know, You Know. Koncert kończą dwa też charakterystyczne kawałki - dynamiczne Dance of Maya i Noonward Race.

Chciałbym zwrócić uwagę przede wszystkim na solówkę McLaughlina w pierwszym utworze (który prezentuje tu już bardzo dojrzałą technikę). Jest to zdecydowanie jedna z najlepszych gitarowych improwizacji danych na żywo, jakie słyszałem w ogóle. Niezwykle swobodne przechodzenie między skalami, które mocno dystansuje Johna od wielu rockowych i jazzowych gitarzystów tego okresu, a także budowanie napięcia i dawkowanie szybkości (niedługo po '72 pojawi się ogólny trend uznania wyłącznie szybkości za znak jakości).

Płyta jest oczywiście niezwykle trudno dostępna. Głównym miejscem sprzedaży są internetowe sklepy zajmujące się sprzedażą wyłącznie bootlegów za wygórowane sumy albo eBay.

****

Wild Strings is an early MO live gig. However we can clearly hear the mature John's technique (in contrast to released 1 year before Devotion). The concert consist of typical tracks for early concerts - the mystical prologue of Meeting of the Spirits (one of my most favourite live guitar solos ever!), where John reveals that he is the real successor of Coltrane's expression. But there's also amazing solo by Jan Hammer (who ad hoc gets onto really high level as I can compere with pianists from Miles Davis '69-'71 bands).
After we have "traditional" entrance to tranquility of You Know, You Know without weird solos bu still with deep pasion, and at last two happier pieces - Dance of Maya and Noonward Race.

It's really a misfortune that we don't have a video from this gig, that is in my opinion far better than this from Skytop Lounge and Munich.

*****

Mahavishnu Orchestra - Wild Strings or Cleveland and Beyond
Recorded live in Cleveland, Ohio in 1972

John McLaughlin - gitara / guitar
Jan Hammer - instr. klawiszowe / keyboards
Jerry Goodman - skrzypce / violin
Rick Laird - bas / bass
Billy Cobham - perkusja / drums

1. Meeting Of The Spirits (12:50)
2. You Know You Know (12:30)
3. The Dance Of Maya (14:51)
4. The Noonward Race (22:10)

DOWNLOAD in comments (full+covers)

English Version (2008)

2008-04-16T18:20:00.003+02:00

From know one I'll try to use my little English-writing skills to make also short description of posted albums in English, especially when I'll be talking about Polish labels.

I hope you may like Polish jazzrock giants like Niemen or SBB or jazzman's like flamenco-fusion flutist Krzysztof Zgraja, fusion to classic to funk violinist Micheal Urbaniak (author of few USA albums and best known after collaboration with Billy Cobham and Miles Davis), guitarist Jarek Smietana (40th in Down-Beat jazzguitar rating) oraz Grzech Piotrowski, talented saxophonist playing music from Garbarek atmosphere too "heavy be-bop" dialogues in Breckers style.

See you soon!

Indios Bravos - Mental Revolution (2004)

2008-04-09T22:00:00.004+02:00

Indios Bravos to kapela założona przez znanego z reggae'owo-rapowych klimatów Gutka oraz gitarzysty grupy Hey - Piotrka Banacha. Mental Revolution to ich drugie LP, zrobione jakby na przekór tym, którzy myślą, że reggae to tylko narkotyczne bujanie się do dźwięku akustycznej gitary i muzyka pozbawione jakiejkolwiek głębi poza krzykiem o wolność.

Nie byłem nigdy specjalnym fanem reggae. To znaczy nie miałem żadnej obiekcji do tej muzyki, ale jakoś nigdy się nią interesowałem. Całkiem przypadkowo natknąłem się na singiel z Mental Revolution, który znalazł się na cd w (nieistniejącym już) magazynie Ślizg. Kawałek Pom-pom trudno, aby nie urzekł swoją melodycznością, ale przesłuchując szybko w jakimś sklepie kolejne kawałki miałem mylne wrażenie, że wszystkie są takie same. Potem na spokojnie posłuchałem w domu i sprawa przedstawiła się całkiem inaczej.

Mental Revolution, bez obijania w bawełnę, to jeden z najlepszych i najbardziej równych albumów jakie słyszałem. Wkładając płyty nie ma nawet 1 momentu, w którym z niesmakiem przełączam utwór "X" na znacznie lepszy utwór "Y". Płyta utrzymana jest wyjątkowo ciekawej tematyce. Nie ma co się za bardzo o niej rozpisywać, trzeba posłuchać. Pewnie nie do każdego to trafi, bo momentami naprawdę dobre teksty przesłaniane są przez bardziej płytkie.

Oprócz samej treści, jest świetna jest też sama oprawa dźwiękowa. Jest to jak najbardziej dalekie od akustycznego Boba Marleya, a wypełnione elektroniką i elementami rocka oraz etnicznymi akcentami. Idealne na długie podróże, bezsenne noce i wschody słońca.

****

Płyta bez problemu do zdobycia w sklepach i internecie za 20-30zł. Pierwsze wydanie zostało wyczerpane, wznowienie jest już dwupłytowe i zawiera dodatkowe utwory studyjne, na żywo oraz wideo.

Indios Bravos - Mental Revolution
Wytwórnia: Pomaton EMI
Rok: 2004

Piotr Gutkowski - wokal
Piotr Banach - gitara, perkusja, instr. klawiszowe
Krzysztof Sak - gitara (tylko "The Sun")
Marcin Żabiełowicz - gitara (tylko "Intro")
Magda C. - chórek (tylko "Pom pom"

1. Intro
2. Tak to tak
3. Zabiorę Cię
4. Sign
5. Pom pom
6. The Sun
7. Wu-wei
8. 1865
9. Run run run
10. Mental Revolution
11. Mental Revolution (State of Sound Version)

Defunkt - Crysis (1992)

2008-04-09T21:45:00.006+02:00

Po porcji patosu czas na wiosenne orzeźwienie. Prowadzony przez charyz-
-matycznego puzonistę Josepha Bowiego zespół Defunkt to kolejna odsunięta na boczny tor legenda, która stworzyła autorski rodzaj muzyki będący pomieszaniem funku z rockiem, bluesem i jazzem. Sprawdźcie, bo jest mocno i wesoło.

Defunkt zadebiutował self-titled albumem w 1980 roku. Po kilku kolejnych dobrych nagraniach przyszły jakieś lata chude, aż w końcu ponownie zjednoczone zespół by nagrać fantastyczne Crysis. Jest to naprawdę jedna z niewielu płyt jakie posiadam, która jest niemalże od początku do końca równie fajna. Zaczyna się od ostrego, rockowo-fankowego wjazdu You Don't Know i Steppin' Off, a potem płynnie przechodzi a w kolejne fuzje muzyki, o różnym natężeniu wymienionych wyżeh gatunków. Naprawdę warto sprawdzić, jest mnóstwo zabawy, a muzyka nie jest trudna.

***

"Odsunięcie na boczny tor" to ponownie nie tylko moje przeczucie. Wystarczy poszukiwać ich albumów w sklepach internetowych. Popatrzcie na ceny, popatrzcie na dostępność. A ów mistrzowski Crysis jest już dostępny wyłącznie z drugiej ręki.

Defunkt - Crysis
Wydawnictwo: ENEMY Productions
Rok: 1992

Kevin Bents - instr. klawiszowe, chórki
Bill Bickford - gitary, chórki
Joseph Bowie - puzon, conga, wokal
Nitara Bowie - chórki
Byron Bowie - saksofon tenorowy, chórki
Kim Clarke - bas, chórki
John Mulkerin - trąbka, chórki
Kenny Martin - drums, chórki

1. You Don't Know
2. Steppin' Off
3. Everyday They Come
4. Hit Me
5. Refuse To Love
6. Crisis
7. Next
8. Gotta Write A Book
9. Edge Of Tommorow
10. Groove Faked

Mahavishnu Orchestra - The Inner Mounting Flame (1971)

2008-04-08T23:05:00.006+02:00

Po raz kolejny dzieło bardzo ważne. Nawet nie tylko dla samego jazzrocka, w którego stylistyce jest utrzymane, ale dla progresywnej muzyki w ogóle! I nie jest to tylko moja opinia - Mahavishnu Orchestra to w zasadzie kanon, którego nie wypada nie znać, a przeszukując internet w poszukiwaniu list typu "25-50" najważniejszych albumów ever (np. tu IGN: Top 25 Jazz Albums) , raczej pewne, że znajdzie się tam MO czy właśnie dokładnie ich pierwszy album zatytułowany groźnie The Inner Mounting Flame.

Ale nie wypada absolutnie przedstawiać muzyki tego zespołu bez przedstawienia lidera zespołu, czyli bezapelacyjnego geniusza muzycznego jakim jest John McLaughlin. John prawdziwą karierę muzyczną zaczął dosyć późno. Urodził się w Anglii i tam zaczął swoje schody ku karierze od idący w stronę hippiserki środowisk, big-beat, rhytm'n'blues czy inne "je-je-je". Poniżej fragment filmu Gonks Go Beat z 1965 roku, McLaughlin pojawia się ok 2:30 min., ten siedzący na skrzynce (nota bene basistą jest tu późniejsza gwiazda progrocka, znana z King Crimson czy U.K. - Jack Bruce).

Potem są kolejne lata różnych prób, aż w końcu jazz-jazz i pierwsze LP Johna nagrane 1968 roku - freejazowe Extrapolation. Na początku kolejnego roku łapie okazję i wraz z kolegą, obiecującym się basistą Davem Hollandem trafia do Stanów.

Generalnie USA daje możliwości jak nigdzie indziej. Oczywiście nie każdy robi karierę, bo spośród rzeszy mieszkańców i imigrantów nietrudno o talenty. McLaughlin jednak przerastał umiejętnościami wszystkich jazzmanów jacy byli. Wszystkich. Udowodnił to biorąc udział w zasadzie w pierwszym w pełni jazzrockowym albumie w historii, jakim było Emergency! Tony'ego Williamsa. Album ten zrobił niemały zamęt i tak zdolnego gitarzystę od razu chciał mieć Miles Davis, ówczesny guru jazzu (jego perkusistą był w/w Tony Williams), który od dłuższego czasu wyraźnie poszukiwał nowych form w jazzie i czegoś, z czym będzie mógł je zmieszać. Tak oto, McLaughlin staje u wrót do kariery dołączając do zespołu gwiazd, którym i zawsze! byli nadworni muzyce Milesa, i w ciągle tym samym 1969 gra na In A Silent Way. Znacznie jednak ważniejsze będzie wystąpienie na płycie, które przeszłe do legendy i przyćmiła Emergency! (choć wcale nie była tak jazzrockowa) - Bitches Brew. Te sesje, nagrywane były przez całą plejadę przyszłych gwiazd - praktycznie każdy, kto tam grał stał się potem niesamowicie sławny prowadząc własny zespół czy udzielając się jako side man. Prawie każdy!, a było tam kilkadziesiąt osób.

Gdzie jednak tam był McLaughlin? Z pewnością w awangardzie, bo pośród spośród tych kilku utworów, które ukazały się na oficjalnym wydaniu płyty, jeden został zatytułowane przez Milesa właśnie "John McLauglihn", a później także inny "Go Ahead John". Nie są to żadne charakterystyczne tematy, które później były grane tylko sesje mające sens wyłącznie z aktualną grupą muzyków. Po Bitches Brew było jeszcze kilka nagrań (kompilacja Big Fun, koncerty Live-Evil czy Cellar Door Sessions) i w końcu McLaughlin odszedł. Czemu? Mając taki potencjał, nie można wiecznie stać przy kimś innym. Zresztą to sam Miles powiedział w pewnym momencie Johnowi, żeby poszedł i założył własny zespół. I tak się stało.

Co prawda nie od razu. Początkowo były jeszcze poszukiwania zarówno formy jak i zespołu. Co do ludzi - wbrew pozorom nie chciał nikogo z otaczających Milesa gwiazd (choć i Ci szybko poszli robić "swoje"). Trudno powiedzieć czy na fali ogólnej popularności wschodu czy faktycznie duchowej przemiany, McLaughlin stał się buddystą, co sprawiło, że zaczął poznawać także innych, ludzi i inne kręgi. Ale nie zapominajmy także, że tock 1969 to Woodstock i eksplozja muzycznej fuzji. Tak, McLaughlin jammował także z Jimim Hendrixem. I choć oficjalny album z tego nie wyszedł (są bootlegi), wpływ na gusta Johna z pewnością to miało.
I tak po wydaniu dwóch kolejnych albumów, już w 1970 - akustycznego i wypełnionego energią My Goal's Beyond oraz Devotion, nazywanego zwrotnym punktem w jego karierze ustawiając ja na coś, co zostanie nazwane Mahavishnu Orchestra (Mahavishnu to imię, które zostało mu nadane przez guru Sri Chminoy, a oznacza "siłę, namiętność i piękno").

Album The Inner Mounting Flame ukazuje się w 1971 roku wraz z raczej pobocznym perkusistą Milesa - Billym Cobhamem, skrzypkiem Jerrym Goodmanem (który udzielał się już na jego wcześniejszych LP), basistą Rickiem Lairdem (kolegą z Anglii z dawnych lat) oraz debiutującym czeskim pianistą Janem Hammerem. Opisywanie muzyki jaką tworzyli nie ma sensu ponad to, żeby spróbować oddać nastroje w jakich się poruszali. Nie było tam wyrazistych tematów, ciekawych kompozycji. Była niesamowita energia, która ujawniała się zarówno w patosie (zwłaszcza pierwszy utwór - Meeting of the Spirits), spokoju (You Know, You Know) jak i czystej, wesołej sile innych utworów.

Zwróćcie uwagę przede wszystkim na improwizację McLaughlina, bo głównie TU leży siła tej muzyki. Na płycie solo jest świetne, na koncertach bywały jeszcze lepsze. Nie ustępuje mu wcale niezwykle pomysłowy Hammer. Na atencję zasługuje także i perkusisty, który swoim rockującycm brzmieniem fantastycznie zgrywa się z solówkami na gitarze.

***

Album można bez problemu kupić za 30zł w remasterowanej edycji z esejem i zdjęciami. Wg mnie warto.

Mahavishnu Orchestra - The Meeting of the Spirits
Wytwórnia: Columbia
Rok: 1971

John McLaughlin - 2-gryfowa gitara, gitara akustyczna
Jan Hammer - instr. klawiszowe, pianino
Jerry Goodman - skrzypce elektryczne
Billy Cobham - drums
Rick Laird - bas

1. Meeting of the Spirits
2. Dawn
3. Noonward Race
4. A Lotus on Irish Streams
5. Vital Transformations
6. The Dance of Maya
7. You Know, You Know
8. Awakening

Gabor Szabo - Mizrab (1972)

2008-04-02T21:50:00.004+02:00

Gabor Szabo to kolejny niezwykle ciekawy muzyk, który został trochę zapomniany. Ten węgierski gitarzysta ma w sobie mnóstwo pasji i jego technika jest wyjątkowo oryginalnym połączeniem jego narodowego ducha z tym hiszpańsko-cygańskim i w końcu nowymi falami jazzu jakie pojawiały się w latach '60 i '70.

Ciekawa jest już sama jego historia. Zaczynał od gry w węgierskich restauracjach, a na falach radzieckiej agresji 1956 uciekł do USA. Tam pracuje kilka lat, by za zaoszczędzone pieniądze zapisać się do znanego (do dziś zresztą) Berklee College of Music. Na początku lat '60 zostaje członkiem zespołu wibrafonisty Chico Hamiltona (u którego kilka lat później będzie się kształcił inny wybitny gitarzysta - Larry Coryell), a w '66 rozpoczyna samodzielną karierę. Choć jego pierwsze LP (Gypsy '66) z dzisiejszego punktu widzenia jest niezbyt ciekawą serią ballad, ocierających się o jazz-pop, to już rok później zarejestrowany został fantastyczny koncert (wydany jako The Corcerer i More Sorcerery), gdzie połączył wesoło brzmiący jazz, z bardziej lamentacyjnymi utworami używając charakterystycznej techniki.

Po latach grania i nagrywania płyt, w 1972 wydaje album, który zatytułował swoim utworem-ikoną - Mizrab. W mojej opinii zostawia on w tyle mnóstwo rzeczy, które były wcześniej, i niestety, które nagra w przyszłości. Za jego nagrania odpowiadał będący już wtedy mistrzem Rudy van Gelder (legenda producentów płyt jazzowych od połowy lat '50). Oprócz znanego producenta na płycie pojawiła się także śmietanka muzyków sesyjnych - Ron Carter, Jack DeJohnette, Ralph MacDonald, Billy Cobham czy Bob James (nota bene przyjaciel Szabo z wczesnych lat '60). Na koniec jeden z utworów uświetniła 24-osobowa orkiestra.

Ale nazwiska i ilość to nie wszystko. Nie trudno jest silić się na komercyjny album z potężną obsadą i jeszcze orkiestrą. Na tej płycie jednak zdecydowanie zwyciężyły kompozycje, choć z pewnością nie brzmiały by tak dobrze, gdyby nie obsada.

Najpotężniejszymi utworami są Thirteen i Concerto. Pierwszy jest długi i wspaniale ciągnący się. Można tylko zgasić światło i upajać się jego melancholijnym wydźwiękiem. Albo wyobrazić sobie ciemny, zadymiony klub, gdzie o niezbyt przyzwoitej porze gitarzysta z pianistą ciągną długi szereg dźwięków i nie bardzo chcą skończyć.
Trochę inaczej jest w Concerto. Choć też melancholijnie. Zaczyna się od pięknego wejścia orkiestry, do której włącza się gitara, a potem światło gaśnie i tylko jedna wiązka pada na 6-cio strunowego solistę. Po solo wchodzi piano, która początkowo wybija z nastroju, do którego wraca za chwilę z orkiestrą, by jeszcze raz zagrać główny temat i, niestety, zacząć końcówkę. Efekt jest naprawdę niezły.

Aby jednak nie wczuć się nadmiernie w klimat godziny 5 rano, są 2 przerywniki. Szczególnie ładna jest kończąca płytę kompozycja Summer Breeze, wbrew wcześniej zasłyszanym "ładnym utworom" Szabo.

Nie zabrakło też tytułowego Mizraba. To trochę dziwna, ale na dłuższą metę ładna kompozycja. I ważne, że długa. Niestety specyfika LP, których większość miało po 40 min., mocno boli po latach, gdy wyjątkowo się wczujemy i nagle okazuje się, że to koniec.

***

Płyta jeszcze niedostępna w remasterowanej edycji "CTI Masters". Jedyne źródło zakupu do import japońskiego tłoczenia (o dziwo, kosztuje to łącznie 60zł).

Gabor Szabo - Mizrab
Wytwórnia: CTI
Rok wydania: 1972

Gabor Szabo - gitara
Bob James - fortepian, pianino elektryczne
Ron Carter - kontrabas, arco bass (na "Concerto")
Jack DeJohnette - drums
Billy Cobham - drums (na "Mizrab" i "It's Going To Take Some Time")
Ralph MacDonald - instr. perkusyjne
Orkiestra - skrzypce, altówki, wiolonczele, harfa, flugelhorn, puzon, rogi francuskie, klarnet basowy, oboje, flety

1. Mizrab
2. Thirteen
3. It's Gonna Take Some Time
4. Concerto
5. Summer Breeze

DOWLOAD (w komentarzach)

Chaka Khan - What Cha' Gonna Do For Me (1981)

2008-03-27T22:00:00.005+01:00

Tak jak brzydka jest ta okładka (choć zarazem bardzo stosowna do kiczowatych fasonów lat '80), tak całkiem odwrotnie proporcjonalnie fajny jest materiał na niej nagrany. Zresztą fajny to fatalne słowo. Ta trzecia solowa płyta Chaki Khan to prawdziwe arcydzieło soul-funku, a co najmniej jego połowa to hity, które niektórym wychodzą raz na całe życie.

Chaka Khan pojawiła się na funkowo-soulowej scenie w latach '70 współpracując razem z grupą Rufus, jako Rufus & Chaka Khan. Od roku 1979 Chaka rozpoczyna solową karierę. Oczywiście, solowa kariera 30 lat temu wyglądał całkiem inaczej niż teraz. Wówczas nad karierą zawsze czuwali nie tylko najwyższej klasy producenci, pokroju Quincy Jonesa czy Bernarda Edwardsa & Nile'a Rodgersa (liderzy zespołu Chic), ale i całe zespoły złożone z czołowych muzyków. Dziś dużo rzeczy można dograć samemu na komputerze, wtedy wynajmowano prawdziwą sekcję smyczkową i dętą, nawet z takimi gwiazdami jak Micheal Brecker, a towarzyszyli im najlepsi bębniarze i basiści, jak Ralph MacDonald czy Anthony Jackson. Tak też było i z Chaką, która wraz z wianuszkiem otaczających ją muzyką nagrała przepiękną płytę.

W przeciwieństwie do jazzu, tu kolejność utworów nie jest ważna. W zasadzie każda ma coś w sobie. Mi najbardziej do gustu przypadły tytułowe What Cha' Gonna Do For Me, I Know You, I Live You, We Got Each Other oraz Fate. Zachęcam wszystkich do spróbowania płyty i przekonania się czy miałem rację tak wychwalając ten album.

***

Jedynym problemem to dostępność tej płyty. Jego wydawca, Warner Bros, prowadzi wyjątkowo nieciekawą politykę reedycji i być może jeszcze lata poczekamy zanim "What Cha'" stanie się znowu łatwo dostępna w bardziej przystępnej cenie.

Chaka Khan - What Cha' Gonna Do For Me
Wytwórnia: Warner Bros
Rok: 1981

Chaka Khan - wokal
Anthony Jackson - bas
Dizzy Gillespie - trąbka
Herbie Hancock - instr. klawiszowe

Więcej informacji o zespole TUTAJ

1. We Can Work It Out (Lennon, McCartney)
2. What Cha' Gonna Do For Me (Doheny, Stuart)
3. I Know You, I Live You (Doheny, Stuart)
4. Any Old Sunday (Fraser, Ironstone, D. McCrary, A. McCrary)
5. We Got Each Other (Baboff, Khan, Lederman)
6. And the Melody Still Lingers On [Night in Tunisia] (Gillespie, Khan, Mardin, Paprelli)
7. Night Moods (Ragovoy)
8. Heed the Warning (Chase, Jacobson, Khan, Stevens)
9. Fate (Bugatti, Musker)
10. I Know You, I Live You [reprise] (Khan, Marden, Mardin)

Lonnie Liston Smith - Cosmic Funk (1974)

2008-03-27T20:57:00.005+01:00

Lonnie Liston Smith wydaje się stać w jazzie i fusion trochę na poboczu. Wprawdzie brał udział w legendarnych sesjach z Milesem Davisem (wydana w 1970 r. płyta "Big Fun"), ale możemy mieć raczej pewność, że pytając o najlepszych twórców "nowej muzyki" jaka powstawała od '69 przez całe lata '70, czy ogólnie o muzyków fusion, jazzrocka, nie Lonnie Smith będzie wymieniany. A takie płyty jak "Cosmic Funk" udowadniają, że z pewnością na to nie zasługuje!

Początki twórczości Lonniego Smitha związane są znacznie silniej z czystym jazzem, a szczególnie atmosferą jaką pozostawił nam w spadku geniusz Johna Coltrane'a. Smith podchwycił przede wszystkim coś określanego mianem 'spiritual' (duchowy) czy wręcz 'churchified' (kościelny, jakkolwiek źle brzmi to polsku). Jego nagrania pełne są głębi i momentami dramatycznego wycia instrumentów.

Zdecydowanym punktem zwrotnym w jego twórczości jest płyta "Cosmic Funk". Zdołał na niej jednocześnie połączyć piękno coltrane'owskiego ducha z prawdziwą czarną muzyką, która po 1974 stanie się dominująca w jego nagraniach.
Kosmiczny funk w tym wydaniu może być dla osób osłuchanych trochę mylący. Nie ma on nic wspólnego z dokonaniami Parliament Funkadelic czy generalnie bardziej psychodelicznym klimatem. Kosmiczność wyraża się przede wszystkim w świetnych aranżacjach, które niesamowicie płyną na przód, oraz momentami w samej formie - obecności dzwoniących przeszkadzajek oraz świetnie brzmiącego fender i syntetyzatorów.

Być może rozpoczynający płytę, tytułowy utwór, Cosmic Funk trochę nas zmyli, ale kolejna kompozycja - Footprints - jest świetnym wprowadzeniem do reszty.
A sądzę, że po usłyszeniu Sais (Egypt) nikt już nie będzie miał wątpliwości, że jest to naprawdę ta najwyższa półka muzyki.

Lonnie Liston Smith - Cosmic Funk
Wytwórnia: Flying Dutchman
Rok: 1974

Lonnie Liston Smith - piano, piano elektryczne, wokal, gitara, perkusja
Al Anderson - bas, kontrabas
George Barron - flet, przeszkadzajki, saksofon sopranowy
Art Gore - drums
Doug Hammond - przeszkadzajki
Lawrence Killian - przeszkadzajki, konga
Donald Smith - flet, piano, wokal

1. Cosmic Funk (Smith)
2. Footprints (Shorter)
3. Beautiful Woman (Smith)
4. Sais [Egypt] (Mtume)
5. Peaceful Ones (Smith)
6. Naima (Coltrane)

DOWNLOAD (w komentarzach)

Al Di Meola - Elegant Gypsy (1977)

2008-03-23T22:19:00.005+01:00

Al Di Meola to zdecydowanie tytan muzyki jazzrockowej. To prawda, że są gitarzyści używający bardziej skomplikowanej techniki grania. I tacy, którzy zawsze zaskakują na koncertach solówkami. Nie zmienia to jednak faktu, że Di Meola jest świetnym gitarzystą. Z dwóch powodów.
Po pierwsze opanował autorską i nowatorską technikę gry, którą nota bene pierwszy raz zaprezentował przed ogromną salą Carnegie Hall mając 19 lat! Udało mu się właśnie połączyć jazz z rockiem, a w to skutecznie wplótł swoją hiszpańską pasję*.
Po drugie, a to rzadkie i cenne, ma dar wymyślania krótkich i chwitliwych motywów, wokół których rozwija utwór i w które można bez problemu odpłynąć.

Po debiucie w 1974 jako nowy gitarzysta Return to Forever, Di Meola nagrywa jeszcze 2 płyty w tym samym składzie, po czym lider RtF, Chick Corea, postanawia rozwiązać zespół - a przynajmniej zmienić brzmienie (a co z tym idzie - i jego skład). Al popadł w pewne przerażenie. Po nieprawdopodobnych sukcesach nagle, jako zaledwie 22 letni chłopak, staje przed pytaniem co robić dalej, nie mając przekonania czy sam zdoła pociągnąć własny zespół. Zdołał.
Jego pierwsze LP, "Land of the Midnight Sun" (1976), zrobiło furorę, a kolejne - czyli "Elegant Gypsy" - dało mu nagrodę "Best Guitar LP" i "Best Jazz Guitarist"
Zdajemy sobie sprawę z tego, że niektóre rzeczy robią niesamowite wrażenie w odpowiednim momencie historii, a chwilę potem zostają zapomniane albo cieszą się znacznie mniejszą popularnością. "Cygański elegant" przez te 30 lat nie zestarzał się w ŻADNYM miejscu. I nadal pozostaje jedną z bardziej cenionych jazzrockowych płyt. Dla mnie to także przykład nagrania niemal bezbłędnego.

Album otwiera fantastyczna kompozycja bębniarza Ala, Mingo Lewisa, Flight Over Rio. Rozpoczynający ją transowy bas Anthoniego Jacksona łączy się z moogami tworzy faktycznie wrażenie szybowania. Być może nie słychać tego za pierwszym razem, ale za kolejnym lot nad Rio jest jak najbardziej widoczny.
Lot przyspiesza wraz z basem i perkusją, aż w końcu wchodzi nieprawdopodobnie żywiołowa gra Ala. Początkowo serie prostych dźwięków zamieniają się w ich potok, który w końcu zamienia się w dialog z Janem Hammerem na moogu.

Wyjście z jazzrockowego transu zapewnia Midnight Tango. Początkowy spokój i słodkość może zawieść fanów ostrego brzmienia, ale trudno nie zostać urzeczonym spokojem i głębią tego tanga. Zaskoczenie zdecydowanie budzi nagłe jego skończenie i ostre wejście gitary, wymienionej po chwili na akustyka i pianino, po czym powrót charakterystycznego brzemienia Les Paula.

Trudno uwierzyć, że po tak dobrych kompozycjach może przyjść jeszcze lepsza. Jest nią legendarne Mediterranean Sundance, wykonane w akustycznym duecie z mistrzem flamenco - Paco de Lucią. Ponownie malownicze, transowe wejście, które za kolejnym razem nie może kojarzyć się z niczym innym, jak tytułem utworu - aż żal, że takie krótkie. Jednak gros dźwięków to swobodna improwizacja o andaluzyjskim smaku, tych dwóch wspaniałych gitarzystów. Jest to również dobry pokaz siły gitar nieelektrycznych dla tych, którym kojarzą się wyłącznie z balladami.

Race With The Devil On Spanish Highway to zdecydowany faworyt wielu osób, z pewnością z powodu ostrego, rockowego wejścia. W istocie Al ponownie wygrywa tu koncepcją i ciekawymi motywami, zmianami wewnątrz utworu (choć mnie niespecjalnie odpowiada dosyć mroczny i ostry początek).

Trwające zaledwie 1:46 Lady Of Rome, Sister Of Brazil wygląda jak zapychacz, zamykający krążek w 40 minutach, jest wbrew pozorom bardzo ładną balladą, ponownie nasuwającą śródziemnomorskie skojarzenia. Szkoda, że nigdy nie została rozwinięta. Stanowi za to dobre wprowadzenie do kolejnego utworu.

Elegant Gypsy Suite to najmocniejszy utwór na płycie. I przy okazji najdłuższy, co szczególnie ucieszy tych, którzy zdążyli już się rozsmakować w elektryczno-hiszpańskich dźwiękach, głębokim basie i keyboardowych improwizacjach. Włożono chyba w tworzenie całej kompozycji najwięcej serca i efekt jest wspaniały. Zgrabny kolaż akustyki i elektryki, z przewagą tego ostatniego w długich, dobrze rozbudowanych solówkach. Utwór wydaje się kończyć w połowie i ciągnięty jest dalej różnymi motywami - Di Meoli niestety nie zawsze się to udawało i ciekawy temat grzązł w braku pomysłów. Tu, całe szczęście, jest inaczej i utwór płynie do samego końca nie nużąc choćby przez chwilę.

W zasadzie, jeśli ktoś zetknął się już z jazzrockiem, może tą płytę kupić w ciemno. Muzyka Ala ma jeszcze jedną zaletę. Z jednej strony prosta w odbiorze i polecić można ją każdemu, kto chciałbym zacząć swoją przygodę z trochę ambitniejszą muzyką. Z drugiej strony prostota jest trochę pozorna, bo im więcej słuchamy, tym więcej odkrywamy.

Al Di Meola - Elegant Gypsy
Wytwórnia: Columbia
Rok: 1977

Al Di Meola - gitara elektryczna, akustyczna i 12-strunowa
Jan Hammer - moog
Barry Miles - keyboardy
Anthony Jackson - bas
Mingo Lewis - instr. perkusyjne, syntetyzatory
Lenny White - drums
Paco de Lucia - gitara klasyczna (na "Mediterranean Sundance")
Steve Gadd - drums (na "Elegant Gypsy Suite")

1. Flight Over Rio (Lewis)
2. Midnight Tango/Conga Solo (Di Meola/Lewis)
3. Mediterranean Sundance (Di Meola)
4. Race with the Devil on Spanish Highway (Di Meola)
5. Lady of Rome, Sister of Brasil (Di meola)
6. Elegant Gypsy Suite (Di Meola)

King Crimson - In the Court Crimson King (1969)

2008-02-26T23:56:00.007+01:00

Kolejna, niezwykle ważna dla rozwoju muzyki płyta. Wyjątkowo nie USA, a drugie najważniejsze po nich miejsce - Wielka Brytania, kraina o wyraźnie różnym sposobie patrzenia na fuzję muzyki.

Rok 1969. Apogeum hippisowskich marzeń i jednocześnie koniec początku muzycznych poszukiwań na wielką skalę. Wtedy w pełnej krasie objawiły swoje możliwości gwiazdy pokroju Hendrixa i Santany, ale również (już poza młodzieżowymi festiwalami) nastąpił wyraźny krok sceny jazzowej w stronę rocka. Perkusista Tony Williams nagrywa szokujące opinię "Emergency!", a legendarny już wtedy Miles Davis zbiera potężną ekipę, by nagrać również legendarne "Bitches Brew".

Wyraźnie różniące się, ale cały czas pozostające w obrębie muzyki progresywnej, spojrzenie na "nową muzykę" ma Anglia. I to właśnie tam, na jednym z licznych rockowych festiwali, pierwszy raz pojawia się King Crimson. Grupa, której członkowie bez większych sukcesów próbowali wcześniej sił w porwaniu słuchaczy. Los chciał, że właśnie taki skład i w takiej atmosferze (koncertu z przewodnią rolą Rolling Stones) stali się z miejsca uwielbiani. Niedługo później wchodzą do studia i nagrywają swoją pierwszą płytę, która dziś jest jednym tchem wymieniana przez fanów progrocka w rzędzie najlepszych albumów. I tak faktycznie jest!

Album zaczyna się od dziwacznej okładki, która przeraża czy wręcz odpycha. Przejmujący strach, bijący z oczu postaci, może nasuwać skojarzenie chyba tylko z "Krzykiem" Muncha. Możemy się spodziewać, że dwór owego Karmazynowego Króla musi być miejscem pełnym grozy.
I faktycznie. Rozpoczynający album utwór "21st Century Schizoid Man" najpierw budzi niepewność swoim szumami, by ostro przywitać nas szalonym przesterowanym wokalem.

Cat's foot iron claw
Neuro-surgeons scream for more
At paranoia's poison door
Twenty first century schizoid man.

Nie jest lekko. Jak widać hippisowskie reakcje na wojnę w Wietnamie miały swoje echo także w innych krajach. I nie ma w tym nic dziwnego - wszak idee wolności, pokoju, swobody nakręcane dobrą zabawą będą rozchodziły się wyjątkowo szybko, zwłaszcza w dosyć konserwatywnych dotąd społecznościach. Pomijając jednak ocenę tego zjawiska faktem jest, że ówczesny konflikt na wschodzie był brutalny, a uczestniczyli w nim nie tylko zawodowcy.

Blood rack barbed wire
Politicians' funeral pyre
Innocents raped with napalm fire

Nic więc dziwnego, że Ci młodzi ludzie wyobrażali sobie XXI-wieczną przyszłość właśnie w taki sposób. Konflikty rozwiązywane wyłącznie drogą siły i druty kolczaste na ulicach.
Zwłaszcza my, Polacy, powinniśmy zwrócić uwagę na słowo Schizoid, które oczywiście kojarzy się z Witkacym. To w jego "Szewcach" masy zostają rozdzielone od owych "schizoidów", czyli nielicznej grupy osób myślących. Nietrudno tu zbudować analogię, dla której schizoidami będą rządzący tym światem i wykorzystujący ludzi do swoich politycznych, nieraz chorych, celów. Potwierdzać się wydaje to estetyka późniejszych okładek, tych najbardziej charakterystycznych dla KC, gdzie narysowani są niemal ludzie klony, zapatrzeni w telewizor ("Eyes Wide Open") czy kontrolowani ("Nightwatch").

Obok tej znaczeniowej warstwy mamy także instrumentalny popis - od słów do czynów. Po krótkim opisie człowieka XXI wieku muzyka przyśpiesza i wszystkie instrumenty rzucają się w szalony taniec. Nie ma tu siły improwizacji, wyjątkowej wirtuozerii - jest atakowanie różnymi dźwiękami. Po kolejnych popisach taniec wraca do wolniejszego tematu, kończąc opis przyszłości człowieka wręcz apokaliptycznym opisem:

Death seed blind man's greed
Poets' starving children bleed
Nothing he's got he really needs
Twenty first century schizoid man.

Bezpośrednio po psychodelicznej końcówce proroctwa przyszłości przenosimy się w nieskazitelny spokój ówczesnych w "I Talk To the Wind". Czy na pewno taki nieskazitelny? Muzyka na to ewidentnie wskazuje - pojawia się bardzo dużo partii granych na flecie, instrumencie jednak niezbyt kojarzonym z muzyką progresywną. Ale młodzi poeci stawiają siebie także w roli romantyków, którzy zdystansowali się od świata widząc w całości jego wady i decydują się rozmawiać z niesłyszącym wiatrem.
Czemu? Może to ich jedyny sposób na osiągnięcie spokoju, separacja od świata. Równie dobrze może chodzić o to, że wiatr niesie ich słowa. Nie słyszy ich, nie może komentować, więc bezwładnie niesie to co zespół ma do przekazania? Brak jednoznaczności to z pewnością zaleta.

I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear

The wind cannot hear.

Koniec utworu przynosi kolejną zmianę nastroju. Po rozmowie z wiatrem i dystansowaniu się od świata, przychodzi czas na maksymalne z nim zbliżenie. "Epitaph" to niezwykle przejmujący i silny w przekazie, chociażby samej muzyki, utwór. Przechodzenie do wysokich tonacji wokalu idealnie komponuje się z całą oprawą, a operowany przez McDonalda melotron buduje pełen patosu nastrój, który dodatkowo wchodzi w kontrast ze spokojnymi partiami gitary.
Charakterystycznie dla tej płyty, po 2 zwrotkach przychodzi partia instrumentalna. Tutaj także ciekawie zbudowana. Po szczytowym napięciu, zbudowanym przez melotron, przychodzi gwałtowny, ale pozorny spokój, burzony przez instrumenty dętę - te wybitnie tworzą pewną niepewność, by stać się prologiem dla powtórzenia pierwszej zwrotki, w wyjątkowo dramatycznym wydaniu.
Sama treść utworu traktuje o rozdarciu człowieka, jak można się domyślać, spowodowane burzenie starego porządku i niszczeniu ideałów. Przez kogo? Teoretycznie ponownie powinniśmy spojrzeć przez pryzmat '69 roku i okolic, ale najlepiej rozejrzeć się po prostu dookoła własnej rzeczywistości.

The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
(...)
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
(...)
Knowledge is a deadly friend
If no one sets the rules.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools.

Po Epitafium przychodzi kolejny raz skrajna zmiana nastroju, ale też całkowita zmiana tematyki. Nie ma już autorów, nie ma prognoz, własnych przeżyć. Jest opowieść o "Moonchild", dziecku księżyca, które spędza czas na doświadczaniu piękna natury.
Już samo to w jakiś sposób łączy się na zasadzie kontrastu z ponurym obrazem rzeczywistości poprzednich utworów. Odcięcie cywilizacji od natury i również tu kontrast dla ukazania prawdziwego piękna, które przetrwało w drzewach i promieniach słońca?
Największą uwagę przyciągnie jednak warstwa instrumentalna. Początkowo idealnie oddają całą enigmatyczność opowieści, a charakterystyczny dla płyty werbel daje złudzenie stylu tradycyjnej, ludowej ballady. Jeden z kolegów próbuje się doszukiwać tu warstwy pogańskiej, ale to osobna historia.
Sama piosenka trwa ok 2:40 min. Potem powoli zaczyna się instrumentalna opowieść, która szybko zamienia się w długi, absolutnie niezrozumiały dialog instrumentów, wydających z siebie pojedyncze, powtarzane frazy lub dźwięki. Można by pomyśleć, że dla nas muzyczna medytacja w sferze "dziwnych dźwięków" to pewna abstrakcja. Niewychowani na big beacie i bello canto (na szczęście) z pewnością nie jesteśmy w stanie odnaleźć w tym jakiegoś novum, czegoś interesującego. Pytanie czy ówcześni faktycznie potrafili to dostrzec.

Przewijając do kolejnego utworu niestety powoli kończymy podróż docierając do samego dworu Karmazynowego Króla. Zarówno muzyka jak i tekst budują nastrój groteski, w tym jej mrocznym i tajemniczym znaczeniu. Ale już bez szaleństw, za to z kończącym zwrotki "court of the Crimson King" powtarzaną niczym mantrą.

Czym był dwór Karmazynowego Króla? Jak chce jej autor, ma ona być synonimem Belzebuba - diabła. Być może tak dosłowna i krótka interpretacja może zawieść niektórych.

Muzyka progresywna ma taką specyfikę, czy też swój kaprys, że nie jest łatwa w odbiorze. Zasypuje nas długim tekstem, improwizacjami, brakiem przewidywalności, ciągnącymi się suitami, operowaniem napięciem, kontrastem... Dlatego słuchając takich albumów jak "In the Court of the Crimson King" najlepiej wczytać się w dźwięki na spokojnie i po skończeniu opowieści - od nowa. Dopiero wtedy odkrywamy przepiękne wnętrze jakie kryją w sobie te, może dziwne dla nas, dźwięki.

King Crimson - In the Court of the Crimson King
Wytwórnia: Island/Atlantic
Rok: 1969

Robert Fripp - gitara
Ian McDonald - piszczałki, instr. dęte, wibrafon, instr. klawiszowe, melotron, wokal
Greg Lake - bas, instr. perkusyjne, główny wokal
Michael Giles - perkusja, instr. perkusyjne, wokal
Pete Sinfield - słowa, okładki

1. 21st Century Schizoid Man (King Crimson)
2. I Talk To The Wind (McDonald, Sinfield)
3. Epitaph (King Crimson)
4. Moonchild (King Crimson)
5. The Court Of The Crimson King (McDonald, Sinfield)

Herbie Hancock - Maiden Voyage (1965)

2008-01-15T02:15:00.001+01:00

Lata '60 to okres sprzyjającym zarówno rozwojowi jazzu lat '50, jak i tym, którzy postanowili poszukiwać. Co było cenniejsze zdecydowanie zweryfikuje muzyka kilka lat później.

Również wraz z tymi drugimi, z poszukiwaczami granic, popłynął wyjątkowo utalentowany muzyk, któremu udało się już zabłysnąć w świecie muzyki i który wpisze się w historię nie tylko popularnymi standardami, ale całą płytą, szybko otrzymującej status kultowej.

Mamy rok 1965. Odkryty 5 lat wcześniej pianista Herbie Hancock ma wówczas 25 lat, aż 4 solowe płyty na koncie, będąc jednocześnie od 2 lat członkiem zespołu Milesa Davisa - człowieka, który już wówczas był legendą jazzu, a granie z nim można było uznać za życiowy sukces.

Rok 1965 to data powstania "Maiden Voyage", subtelnego piękna i muzycznej podroży, na której wskazuje sama okładka. Wyobraźmy sobie, że to my zajmujemy miejsce tego człowieka i w ciepłym, wakacyjnym wieczorem wybieramy się na samotną wyprawę z nieznanym pięknem.

"Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu...", wpływamy w oazę spokoju, w tytułowy dziewiczy ląd. Początkowo koi nas swoim nieskażonym spokojem, temat "Maiden Voyage" niesie nas spokojną falą, która w końcu przybiera na sile, by ponownie się uspokoić i przykryć nas ciepłą wodą.
Fale tworzą akordy pianina, współgrające z rytmem oceanu - kontrabasem i delikatną perkusją. Akwen nie chce jednak być w tym spokoju nadto regularny, dlatego prawie każda fala jest inna.

Trąbka i saksofon to wiatr, który włącza się w jego rytm i decyduje o wysokości fal, zamieniając te malutkie w silniejsze.
Trąbka i saksofon to w końcu jakiś duch morza, które nieustannie chce nas pchać w nieznane. Możemy się oddać całkowicie fali spokoju, ale wystarczy choć trochę się wsłuchać, by zobaczyć rzeczy nowe nam. Nie możemy słuchać tego co my chcemy usłyszeć, ale to co faktycznie jest mówione.

Nowe lądy z natury są ciekawe. Mogą zaskoczyć nas swoimi dziwactwami, opowiadanymi przez blaszanych gawędziarzy, ale z pewnością nie przestraszyć, bo każda osobliwość jest w solidnych granicach naszego swobodnego poznania i finalnie i tak nastąpi powrót do wodnego rytmu.

Aby jednak podróżnik nie popadł w zniekształconą, przesłodzoną wizję podróży już za chwilę jest rzucony w samo oko cyklonu! Co prawda w praktyce jest to odejście od geniuszu poprzedniej, nowatorskiej kompozycji, w stronę "starego jazzu", ale absolutnie tego nie słychać.
Instrumenty wciąż mają tą samą rolę. Perkusja i kontrabas ponownie są rytmem natury odpowiadającym teraz za puls wiatru, który tworzy trąbę powietrzną. Pianino początkowo tylko ubarwia, zamieniając szarą trąbę, w egzotyczne tornado, ale w końcu dołącza do blaszanej, nieujarzmionej siły wewnątrz cyklonu.
Wbrew pozorom tornado okazuje się nie być destrukcyjną siłą natury, a jego ciekawym ewenementem, w którym odnajdziemy nawet pierwiastki radości - bo w końcu czy rozrzucający setki kolorowych rzeczy i tropikalną roślinność może być całkiem smutny?

Kolejne utwory przynoszą nowe i inne od poprzednich doświadczenia. Dla jednych będą trudne i niezrozumiałe, dla innych burzeniem typowości muzyki i szansą na zobaczenie rzeczy nowych. Może ktoś sobie przypomni któryś z utworów jadąc pociągiem w upalnym czerwcu przez łąki i jeziora?

***

"Maiden Voyage" zostało włączone do kanonu najlepszych czy najważniejszych płyt jazzowych. Subiektywne i ogromne odczucia towarzyszące chociażby tytułowemu utworowi są zasługą przede wszystkim nowatorskiemu podejściu do muzyki i odejścia od starych utworów, gdzie krótki temat jest obłożony solówkami. To utwory-opowieści, gdzie partie solowe są integralnymi częściami całości i nie odrywają się od głównego tematu, nie są wyłącznie popisem umiejętności.

Autorem każdej kompozycji był sam Hancock. Tak duży wkład już mógł nadać mu miano wybitnego, a kolejne lata przyniosą bezsporny tytuł geniusza.

Wieńczącymi płytę atutami, była obecność genialnych muzyków oraz Rudy'ego Van Geldera - legendarnego producenta płyt, który z pewnością miał spory wkład w to, żeby płyt brzmiała właśnie tak dobrze.

Zachęcam każdego do skorzystania z linka w komentarzach, samodzielne wypłynięcie w Nowy Świat i podzielenie się tymi wrażeniami.

Herbie Hancock - Maiden Voyage
Wytwórnia: Blue Note
Rok: 1965

Freddie Hubbard - trąbka
George Coleman - saksofon tenorowy
Herbie Hancock - fortepian
Ron Carter - kontrabas
Tony Williams - perkusja

1. Maiden Voyage (H. Hancock)
2. The Eye of the Hurrican (H. Hancock)
3. Little One (H. Hancock)
4. Survival of the Fittest (H. Hancock)
5. Dolphin Dance (H. Hancock)

Welcome

2008-01-15T00:16:00.001+01:00

Takim właśnie tytułem płyty zaprosił nas Carlos Santana w nowy wymiar muzyki jaką zaczął grać od 1972 roku, odchodząc od typowego dla niego latynoskiego rocka, a stawiając kroki na enigmatycznym oceanie fusion.

Również witam wszystkich, którzy dotarli tu, bo interesuje ich muzyka, chcą ją poznawać i przeżywać.
W zasadzie to co najważniejsze napisałem w bocznym panelu, a jeszcze ważniejsza reszta będzie pojawiała się nad tym postem.

Pozdrawiam, życzę miłej podróży